دیدگاه اصلی
شهر ۱۵ دقیقهای به یکی از پربحثترین ایدههای برنامهریزی شهری در این دهه تبدیل شده است؛ ایدهای که میگوید نیازهای روزمره باید با پیادهروی یا سفری کوتاه از خانه در دسترس باشند. معمولاً پاریس الگوی آن شمرده میشود؛ شهری متراکم، فشرده و تاریخی با شبکه معابر ریزدانه. پروفسور غفاریان حسینی در این یادداشت ابتدا یادآور میشود که اوکلند هیچیک از این ویژگیها را ندارد. اوکلند شهری ساحلی، آتشفشانی و چندمرکزی است، با خطالرأسها، بنبستها و فرهنگی ریشهدار مبتنی بر خودرو؛ محلههایش با خلیجها، بزرگراهها و زمینهای پرشیب از هم جدا شدهاند و تراکم آن کم و ناهمگون است. اجرای یکسان الگویی که برای پاریس طراحی شده، از این شهر میخواهد چیزی شود که نمیتواند باشد و همان مخالفتهایی را برمیانگیزد که این ایده در جاهای دیگر با آن روبهرو شده است.
به باور پروفسور غفاریان حسینی، پرسش درستتر این است که شهر به «شهرهای ۱۵ دقیقهای» نیاز دارد یا به «زندگی ۱۵ دقیقهای»؛ یعنی آیا مردم میتوانند نیازهای روزمره خود را بهآسانی و با هر ترکیبی از پیادهروی، دوچرخهسواری، حملونقل عمومی و سفرهای کوتاه با خودرو که محل زندگیشان امکان میدهد برآورده کنند. این بازتعریف، توجه را از اهداف یکسان تراکم به الگوهای واقعی زندگی روزانه مردم معطوف میکند. این دیدگاه پیشنهادی سازنده است و رد این مفهوم به شمار نمیآید، و معیاری در اختیار برنامهریزان میگذارد که میتوان آن را در تکتک محلهها به کار بست.
رویکردی تطبیقی
این یادداشت بهجای پاریس، چهار شهر مرجع را پیشنهاد میکند که هر یک با شرایطی نزدیکتر به شرایط خود اوکلند روبهرو بودهاند:
- بریزبن، برای تراکمافزایی چندهستهای پیرامون چند مرکز
- ونکوور، به دلیل همسو کردن کاربری زمین با حملونقل عمومی در طول چند دهه
- ولینگتون، به سبب دستیابی به دسترسپذیری با وجود محدودیتهای شدید توپوگرافی
- سن دیهگو، برای کانونهایی در مقیاس محله در منطقهای خودرومحور
پژوهشهایی که این مقایسه بر آنها استوار است
خوانش تطبیقی شهرها روشی است که پروفسور غفاریان حسینی در سراسر دوران حرفهای خود از آن بهره برده است. مقاله مروری او درباره راهبردهای کاهش جزیره گرمایی شهری در کوالالامپور، سنگاپور و هنگکنگ، که با همکاری پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی و همکاران در مجله Cities منتشر شد، تاکنون ۵۷۷ بار مورد استناد قرار گرفته است؛ روش این مقاله، یعنی بررسی همزمان چند شهر که هر یک اقلیم و فرم خاص خود را دارند، همان روشی است که این یادداشت اکنون در برنامهریزی مبتنی بر مجاورت به کار میگیرد. پس از آن، مقالهای مروری و انتقادی درباره پدیده جزیره گرمایی شهری در کلانشهر کوالالامپور در مجله Sustainable Cities and Society منتشر شد. این یادداشت همین دقت روششناختی را در برنامهریزی مبتنی بر مجاورت به کار میبندد: بریزبن، ونکوور، ولینگتون و سندیگو از آن رو انتخاب شدهاند که محدودیتهایشان به اوکلند شباهت دارد، نه به این دلیل که دستاوردهایشان مد روز است.
این مقایسه بر یک دهه پژوهش درباره خود اوکلند نیز تکیه دارد. پروفسور غفاریان حسینی به همراه پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی و دانشجویان دکتری، مقالهای درباره دانستهها و نادانستههای خرداقلیم شهری نیوزیلند در Energy and Buildings منتشر کرده، اثر اقلیم گذشته و پیشبینیشده بر آسایش حرارتی فضای باز در اوکلند را بررسی کرده و آسایش حرارتی، نور روز و خرداقلیم فضای باز در مسکن با تراکم متوسط را مطالعه کرده است. رساله دکتری Saghar Hashemi نیز که در سال ۲۰۲۴ با راهنمایی آنان به پایان رسید، خرداقلیم و آسایش حرارتی فضای باز در اوکلند را ارزیابی کرد. این پژوهشها برای الگوی زندگی ۱۵ دقیقهای اهمیت دارند، زیرا اگر مسیر پیادهروی تا مرکز محله بیسرپناه، بادگیر یا ناخوشایند باشد، نزدیکی چندان سودی ندارد. سفرهای کوتاه تنها زمانی پیاده انجام میشوند که خیابان برای پیادهروی دلپذیر باشد.
همین پژوهشها روشن میکند که چرا این یادداشت توسعه خوشهای را بر تراکم یکنواخت ترجیح میدهد. تمرکز مسکن، اشتغال و خدمات پیرامون حملونقل عمومی، اهمیت کیفیت فضاهای عمومی را دوچندان میکند و پژوهشهای پروفسور غفاریان حسینی شواهدی درباره چگونگی تأمین این کیفیت فراهم میآورد. مقاله مروری درباره مزایای زیستمحیطی بامهای سبز که با همکاری U. Berardi و پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی نوشته و در مجله Applied Energy منتشر شده، ۱٬۳۰۴ بار مورد استناد قرار گرفته است. پژوهشی نیز در سال ۲۰۲۵ در مجله Urbanization, Sustainability and Society انگیزههای نیوزیلندیها برای کاشت بیشتر گیاهان بومی در حیاط خانهها را بررسی کرد. پایاننامههای کارشناسی ارشدی که با راهنمایی او انجام شده نیز امکانپذیری ایجاد جنگلهای عمودی را در محیط شهری اوکلند سنجیدهاند. مراکز شهری سبزتر، خنکتر و دلپذیرتر شرط پذیرش خوشههای متراکمتر و پیادهمدار از سوی کسانی است که قرار است در آنها زندگی کنند.
تحرک شهری در چند لایه
این یادداشت خواستار نظام تحرک چندوجهی و لایهلایهای است که خوشههای شهری را به هم پیوند دهد، بهجای آنکه انتظار رود همه نیازها در یک خوشه برآورده شود. این دیدگاه بازتاب برنامه پژوهشیای است که پروفسور غفاریان حسینی چند سال است هدایت آن را بر عهده دارد. این برنامه طرحهای «حملونقل هوشمند، زمینهساز شهر هوشمند اوکلند» (۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲)، «تحرک ‹هوشمند›، زمینهساز پایداری در نیوزیلند» (۵۰٬۰۰۰ دلار نیوزیلند (NZD)، ۲۰۲۳) و مجموعهای از طرحها درباره انتشار آلایندههای حمل بار را در بر میگیرد، از جمله طرحی با حمایت مالی بروندانشگاهی برای Ara Ake که هزینه کل مالکیت در حمل بار سنگین در مسافتهای طولانی را مقایسه کرد. رساله دکتری Attiq Ur Rehman درباره اعتماد و راهبری در فناوری خودروهای بدون راننده به چارچوبی مبتنی بر اعتماد برای رانندگی خودکار در نیوزیلند انجامید که در سال ۲۰۲۵ در Smart and Sustainable Built Environment منتشر شد.
پژوهشهای کارشناسی ارشد به راهنمایی پروفسور غفاریان حسینی لایههای کوچکتر این سامانه را نیز آزمودهاند؛ از جمله اینکه آیا جابهجایی خُرد اشتراکی میتواند سهمی سنجشپذیر در پایداری نیوزیلند داشته باشد، جابهجایی خُرد چگونه انتشار گازهای گلخانهای را کاهش میدهد، و جایگاههای چندمنظوره چگونه میتوانند به پیشبرد حملونقل هوشمند در حملونقل ریلی کمک کنند؛ همه این پژوهشها در سال ۲۰۲۴ انجام شدهاند. پروژههای پیشینتر نیز روندهای آینده حملونقل عمومی اوکلند و ایمنی عابران پیاده در این شهر را بررسی کرده بودند. اینها همان شواهدی است که تأکید یادداشت بر لایهها را پشتیبانی میکند. شهری مانند اوکلند با یک شیوه حملونقل بهتنهایی پاسخگوی نیازهایش نخواهد بود، و خوشههای شهری آن تنها زمانی شکوفا میشوند که پیادهروی، دوچرخهسواری، جابهجایی خُرد، اتوبوس، قطار و سفرهای کوتاه با خودرو در قالب یک شبکه واحد برنامهریزی شوند. این استدلال در یادداشت حملونقل هوشمند، عاملی برای تحقق پایداری بیشتر بسط داده شده است.
چارچوبی متناسب با اوکلند
به گفته این یادداشت، با اجرای پروژه City Rail Link، اصلاحات منطقهبندی و فشار بر زمینهای قهوهای، اوکلند بر سر دوراهی ایستایی و دگرگونی قرار دارد. آنچه این شهر نیاز دارد چارچوبی متناسب با کالبد خود آن است: خوشههای متکی بر حملونقل همگانی بهجای تراکم یکنواخت، منطقهبندی اقتصاد محلی که کار و خدمات را به محل سکونت مردم نزدیکتر کند، و نظام تحرک چندلایهای که این خوشهها را به یکدیگر پیوند دهد. پژوهشهای پروفسور غفاریان حسینی هر یک از این عناصر را بررسی کرده است. او در سال ۲۰۲۰ مفاهیم طراحی کاربری مختلط اجتماعمحور را برای محلههای اوکلند تدوین کرد، در سال ۲۰۲۴ مدیریت طرحی پژوهشی با حمایت مالی AUT درباره بازآفرینی شهری در اوکلند را بر عهده داشت (۲۵٬۰۰۰ دلار نیوزیلند (NZD))، و در ژوئن ۲۰۲۴ همراه با پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی در Architecture Now مقالهای نوشت درباره اینکه طرح شهری جدید اوکلند چگونه میتواند زمینهساز آیندهای هوشمند و پایدار باشد.
جایگاه سردبیری و سوابق اجرایی نویسنده نیز به این دیدگاه وزن میبخشد. پروفسور غفاریان حسینی دبیر وابسته Journal of Housing and the Built Environment (از انتشارات Springer Nature) و Urbanization, Sustainability and Society، مجلهای با دسترسی آزاد و همسو با هدف ۱۱ از اهداف توسعه پایدار سازمان ملل، است و با شورای شهر اوکلند، سازمان حملونقل اوکلند (Auckland Transport) و وزارت حملونقل همکاری داشته است. او تا سال ۲۰۲۶ مدیریت خوشه پژوهشی شهرهای هوشمند و زیرساخت AUT را بر عهده داشت. این یادداشت با همین نگاه نوشته شده است: سهمی از سوی دانشگاه برای شهری که درباره شیوه رشد خود تصمیم میگیرد. این یادداشت در کنار «چرا اوکلند باید هوشمندتر شود» و «ساحل هیبیسکوس: رشد از زیرساخت پیشی گرفته است» قرار میگیرد.
