پرسش پیش روی دانشگاه
پروفسور غفاریان حسینی یادداشت خود را با پرسشی آغاز میکند که دیگر فرضی نیست. امروز میتوان کلاسها را بهصورت برخط پخش کرد، منابع درسی را بارگیری کرد و تکالیف را از هر جایی فرستاد، و دانشجویان هر روز تصمیم میگیرند که آیا آمدن به پردیس ارزش رفتوآمد را دارد یا نه. به استدلال این یادداشت، پاسخ به این بستگی دارد که ساختمان چه چیزی عرضه میکند که از صفحه نمایش برنمیآید. این نگاه، هدف معماری دانشگاهی را از نو تعریف میکند. دیگر نمیتوان یک ساختمان آموزشی را تنها با ساعتهای کلاس توجیه کرد؛ ارزش آن بیش از پیش در اتفاقاتی است که میان فعالیتهای برنامهریزیشده رخ میدهد، و در اینکه آیا به افراد دلیلی برای آمدن و دلیلی برای ماندن میدهد یا نه. این برای معماران و مدیران دانشگاهها شرح خدماتی است متفاوت با آنچه بیشتر پردیسها بر اساس آن ساخته شدهاند.
Tukutuku بهمثابه شاهد
این یادداشت ساختمان Tukutuku در پردیس شمالی AUT را بهعنوان نمونه بررسی میکند؛ ساختمانی که جایزه معماری اوکلند NZIA را از Te Kāhui Whaihanga مؤسسه معماران نیوزیلند دریافت کرده است. سازه چوبی و نمای پردهمانند آن نشاندهنده تعهد به پایداری، بهزیستی و طراحی متناسب با مکان است و نام و فرم آن با سرزمین، مردمانش و kaupapa در Aotearoa گفتوگو میکند. پروفسور غفاریان حسینی این ساختمان را گواهی بر دگرگونی انتظارات از یک ساختمان آموزشی میداند. فضاهایی مانند Tukutuku به جای مقابله با آموزش از راه دور، بر کارکرد و معنای فضای فیزیکی تأکیدی دوباره میگذارند.
این یادداشت ۴ کارکرد را برمیشمارد. چنین ساختمانهایی هویت را تثبیت میکنند تا دانشجویان بدانند در مکانِ چه کسانی درس میخوانند. با پلهها، لبهها و فضاهای جمعی که افراد را به ماندن دعوت میکنند، پیوند و ارتباط میآفرینند. به ارزشهای دانشگاه شکل کالبدی میدهند و پایداری و همکاری فرهنگی را به جای آنکه تنها در حد شعار بماند، آشکار میکنند. و میزبان برخوردهای غیررسمی و در مقیاس انسانیاند که یادگیری واقعی از دل آنها رخ میدهد: گفتوگوی پس از کلاس، دیدار اتفاقی، گروهی که دور یک میز شکل میگیرد. جمله پایانی چکیده استدلال را بیان میکند: ساختمانهایی مانند Tukutuku جایگزین فضای مجازی نمیشوند؛ به فضای واقعی شأن و منزلت میبخشند.
سوابق پژوهشی برآمده از پردیسهای دانشگاهی
پشتوانه این دیدگاه آن است که ساختمانهای دانشگاهی همواره یکی از ثابتترین بسترهای پژوهش پروفسور غفاریان حسینی بودهاند. وی همراه با دانشجویان دکتری و پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی، آسایش حرارتی داخلی و ادراک کاربران در ساختمانهای دانشگاهی اوکلند را بررسی کرده که نتایج آن در سال ۲۰۲۵ در مجله Building Research and Information منتشر شده است. همچنین در مقالهای در Architectural Science Review، پهنههای پرخطر حرارتی فضای باز در تابستان در یکی از پردیسهای دانشگاهی اوکلند را نقشهبرداری کرده است. پژوهش پیشین آنان درباره آسایش حرارتی فضاهای باز در یک پردیس دانشگاهی در کوالالامپور که در Science of the Total Environment منتشر شد، تاکنون ۱۶۰ استناد دریافت کرده است. این گروه در سال ۲۰۲۲ دوقلوی دیجیتال پردیس AUT را در همایش Construction Applications of Virtual Reality ارائه کرد.
راهنمایی رسالههای دکتری نیز همین پرسش را به فضاهای یادگیری کشانده است. رساله Tongrui Zhang به یکپارچهسازی BIM و مدیریت ساختمان در یک ساختمان آموزشی در نیوزیلند پرداخت؛ رساله Sameh Azzazy تأثیر محیط حرارتی داخلی بر وضعیت ذهنی کاربران ساختمانهای آموزشی اوکلند را بررسی کرد؛ و Megan Burfoot در رساله خود فناوری آکوستیک غیرفعال هوشمند را برای کلاسهای درس نیوزیلند توسعه داد، پژوهشی که در سال ۲۰۲۲ به فهرست نهایی جایزه Future Thinker NZGBC راه یافت. پروفسور غفاریان حسینی اکنون مجری طرحی پژوهشی به ارزش ۱۰۰٬۰۰۰ دلار نیوزیلند (NZD) با عنوان «گنجاندن سلامت روان و هوش مصنوعی در کلاسهای درس نیوزیلند: رویکردی از منظر نورومعماری» (۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶) است که آزمایشگاه تازهتأسیس واقعیت مجازی نورومعماری، ویژه طراحی حسی و بهزیستی ساکنان، از آن پشتیبانی میکند. بنابراین وقتی این یادداشت میگوید ساختمانها در ماندن یا رفتن افراد اثر دارند، این سخن بر دادههای سنجیدهشده استوار است.
فرهنگ، مکان و محیط یادگیری
گفتوگوی Tukutuku با سرزمین و با kaupapa Māori با بخشی از کارهای پروفسور غفاریان حسینی پیوند دارد که قدمتی بیش از دوران فعالیت او در نیوزیلند دارد. او در سال ۲۰۱۱ از نویسندگان مقاله Creating green culturally responsive intelligent buildings در Intelligent Buildings International بود و در سال ۲۰۱۲ نیز از نویسندگان پژوهشی در همان مجله درباره کاهش برخوردهای فرهنگی میان جوانان مالزیایی از طریق طراحی معماری دانشگاهها. هر دو اثر پاسخگویی به فرهنگ را از مسئولیتهای طراحی میدانستند و اثر دوم این رویکرد را مستقیماً در پردیس دانشگاهی و در چگونگی شکلگیری حس تعلق در میان دانشجویان با پیشینههای گوناگون به کار بست؛ آن هم بیش از یک دهه پیش از رواج آموزش ترکیبی. از این رو، تأکید این یادداشت بر هویت، ادامه موضعی علمی و دیرینه است، نه واکنشی به یک جایزه.
این رویکرد در AUT جلوهای نهادی نیز دارد. پروفسور غفاریان حسینی از سال ۲۰۲۳ نماینده دانشکده در Te Kāhui Rangahau o Te Rōpū Taki Māori، کمیته فرعی پژوهشی مجمع کارکنان مائوری دانشکدگان، است و در همان سال هدایت ۲ طرح پژوهشی با حمایت مالی AUT و اعتباری در مجموع ۲۰٬۰۰۰ دلار نیوزیلند (NZD) را بر عهده داشت؛ این طرحها موانع پیش روی دانشجویان مائوری و پاسیفیک در ۵ دوره کارشناسی دانشکده و راهکارهای افزایش دسترسی و موفقیت تحصیلی آنان را بررسی کردند. در دوره ریاست او، دانشکده شریک آموزشی همایش جهانی Indigenous Planning Reclaimed در سال ۲۰۲۷ است و Ngāti Whātua Ōrākei نیز در جایگاه شریک tangata whenua در این همایش حضور دارد. از این منظر، ساختمانی که به دانشجویان یادآوری میکند در سرزمین چه کسانی درس میخوانند، جزئی از تعهدی گستردهتر به برابری فرصت دسترسی به آموزش است.
پیامدها برای مدیریت دانشگاه
پروفسور غفاریان حسینی این یادداشت را زمانی نوشت که مدیر گروه مهندسی محیط ساختهشده بود؛ اکنون ریاست دانشکده محیطهای آینده را بر عهده دارد که گروههای معماری و مهندسی محیط ساختهشده آن، طراحان و سازندگان نسل آینده فضاهای آموزشی را تربیت میکنند. او در دوران مدیریت خود منطق این یادداشت را با آوردن جهان به پردیس مرکز شهر AUT به کار بسته است. دانشکده میزبان GDI 2025، SASBE 2024، IGLC32 و در نوامبر ۲۰۲۵ میزبان FOSS4G 2025 با بیش از ۴۰۰ شرکتکننده بوده است. پروفسور غفاریان حسینی در گشایش آن همایش نوشت که میزبانی این رویداد به دانشکده فرصت داد تا فضاها و فرهنگ خود و نیز تعهدش به دسترسپذیری، پایداری، عدالت دیجیتال و دانش آزاد را به نمایش بگذارد.
عصر هوش مصنوعی به این استدلال فوریت میبخشد. پروفسور غفاریان حسینی که از سال ۲۰۲۳ عضو گروه مرجع هوش مصنوعی در دفتر مشاور ارشد علمی نخستوزیر و از سال ۲۰۲۱ پژوهشگر وابسته مرکز پژوهش هوش مصنوعی AUT است، برنامه آمادهسازی کارکنان، دورههای آموزشی و سامانههای دانشکده برای هوش مصنوعی را هدایت کرده است. هرچه محتوا بیشتر در همهجا در دسترس باشد، پردیس دانشگاه باید بیشتر آن چیزی را عرضه کند که از محتوا برنمیآید: مواجهه رودررو، هویت، مربیگری و تجربه تعلق به یک جامعه فکری. این دیدگاه به مدیران دانشگاهها و معماران یادآوری میکند که سرمایهگذاری در ساختمانهای آموزشی را باید با همین دستاوردها سنجید. خوانندگان میتوانند نوشتار پیشین پروفسور غفاریان حسینی با عنوان ساختمانها چگونه بر سلامت روان اثر میگذارند؟ و همچنین آسایش، امری ادراکی است، نه عددی را نیز بخوانند.

