۲ پروژه، یک نظام شهری
پروفسور غفاریان حسینی در اوت ۲۰۲۴ درباره دو پروژه مصاحبه کرد که در کنار هم دیدگاه دانشکده را درباره آینده شهری نیوزیلند بازتاب میدهند. پروژه نخست، «حملونقل هوشمند بهعنوان عامل پیشبرد پایداری در نیوزیلند»، بر پژوهشهای پیشین گروه درباره عملیاتی کردن مفهوم شهر هوشمند در اوکلند استوار است. این پروژه با بهکارگیری فناوریهای پیشرفته و برنامهریزی دادهمحور، در پی بهینهسازی تحرک شهری، کاهش انتشار کربن و ارتقای زیستپذیری است و تحرک را نه صرفاً جابهجایی خودروها، بلکه اهرمی برای پایداری میداند. پروژه دوم، «توسعه مدل دوقلوی دیجیتال برای خرداقلیم شهری اوکلند: Kaitiakitanga 1.0»، خرداقلیم شهر را مدلسازی میکند تا تحلیل پیشبینانه و تصمیمگیری بیدرنگ به فرایند برنامهریزی شهری راه یابد. نام این پروژه برگرفته از واژه kaitiakitanga به معنای پاسداری است و به هدفِ توسعهای اشاره دارد که محیط زیست را برای نسلهای آینده حفظ کند.
استدلالی که در مصاحبه مطرح شد
محور اصلی مصاحبه این بود که حملونقل و خرداقلیم، که معمولاً در رشتههای جداگانه مطالعه میشوند، بر یکدیگر اثر متقابل دارند. فضای معابر، ترافیک و سطوح نفوذناپذیر عامل گرمای شهریاند؛ و گرما و باد نیز به نوبه خود تعیین میکنند که مردم پیادهروی کنند، دوچرخهسواری کنند یا در ایستگاه اتوبوس منتظر بمانند. شهری که میخواهد مردم کمتر از خودرو استفاده کنند، به خیابانهایی نیاز دارد که حضور در آنها خوشایند باشد، و شهری که خیابانهای خنکتری میخواهد، باید از شمار خودروها در آنها بکاهد. استدلال پروفسور غفاریان حسینی این بود که اینها اجزای یک نظام شهری واحدند و باید به همین صورت مدلسازی، برنامهریزی و مدیریت شوند؛ به همین دلیل دو پروژه در کنار هم معرفی شدند و نه بهصورت دو پژوهش جداگانه.
دوقلوی دیجیتال ابزاری است که این یکپارچگی را در عمل امکانپذیر میسازد. هنگامی که ترافیک، مصالح سطوح، سایه، باد و دما در قالب یک مدل واحد بازنمایی شوند، برنامهریزان میتوانند پیش از قطعی کردن هر تصمیم، پیامدهای آن را بسنجند؛ برای نمونه اینکه احداث یک مسیر دوچرخهسواری تازه چه تغییری در میزان مواجهه با گرما پدید میآورد، درختکاری چگونه آسایش یک مسیر پیادهروی را دگرگون میکند، یا تغییر حجم ترافیک چه اثری بر خرداقلیم یک خیابان دارد. Kaitiakitanga 1.0 نیز به همین معنا، و همراستا با هدف اعلامشدهاش یعنی ورود تحلیل پیشبینانه و تصمیمگیری بیدرنگ به برنامهریزی شهری، ابزاری برای تصمیمگیری درباره شهر معرفی شد و نه تصویری از آن.
این مصاحبه فرصتی برای فراخوان همکاری نیز بود. هر دو طرح با حمایت مالی دانشکدگان طراحی و فناوریهای خلاق AUT اجرا شده بودند و پروفسور غفاریان حسینی از این فرصت برای دعوت از صنعت، پژوهشگران و سیاستگذاران به همکاری استفاده کرد و بهطور مشخص از شورای شهر اوکلند، سازمان حملونقل اوکلند، شورای شهرهای هوشمند و آژانس حملونقل نیوزیلند نام برد. در پژوهشی که به دسترسی به دادههای شهری، مدلهای حملونقل و تصمیمهای برنامهریزی وابسته است، چنین دعوتی بخشی از روش پژوهش است. معرفی عمومی طرحها راهی است تا شرکای احتمالی دریابند چنین توانی وجود دارد، چه کمکی به آنان میکند و چه کسی هدایت آن را بر عهده دارد.
یک دهه پژوهش در زمینه تحرک
طرح حملونقل هوشمند تازهترین مرحله از برنامهای بود که پروفسور غفاریان حسینی چند سال هدایت آن را بر عهده داشت. این طرح در پی طرح «حملونقل هوشمند بهعنوان توانمندساز شهر هوشمند اوکلند» (۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲) و مطالعهای با حمایت مالی AUT به ارزش ۳۵٬۰۰۰ دلار نیوزیلند (NZD) انجام شد که ویژگیهای شهر هوشمند متناسب با شرایط نیوزیلند را تعریف کرده بود. خود طرح «حملونقل هوشمند بهعنوان توانمندساز پایداری» در سال ۲۰۲۳ با اعتبار ۵۰٬۰۰۰ دلار نیوزیلند (NZD) تصویب شد. به موازات آن، این برنامه از طرحی ملی برای کربنزدایی از حمل بار سنگین نیوزیلند در سال ۲۰۲۰ آغاز شد و به مطالعهای با حمایت مالی بروندانشگاهی برای Ara Ake درباره مقایسه هزینه کل مالکیت در حمل بار سنگین در مسافتهای طولانی (۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴) رسید؛ همراه با مطالعاتی مرتبط درباره حملونقل هوشمند برای کاهش انتشار گازهای ناشی از حمل بار و نقش هوش مصنوعی در کربنزدایی از حمل بار در اوکلند.
پژوهش در حوزه حمل بار، این برنامه پژوهشی را به عرصه صنعت برد. در سال ۲۰۲۴ گزارشی پژوهشی برای صنعت، مطالعه موردی هزینه کل مالکیت در شرکت Freightways Ltd را ارائه کرد و یک پژوهش دکتری درباره لجستیک ساخت نشان داد که برنامهریزی یکپارچه و کارایی حملونقل چگونه میتواند انتشار گازهای گلخانهای این بخش را کاهش دهد. این پروژهها چیزی را به برنامه جابهجایی هوشمند افزودند که بسیاری از برنامههای فناوری شهری فاقد آناند: دادههایی درباره هزینه، عملیات و انتشار گازها، برگرفته از شرکتهایی که هر روز در سراسر کشور کالا جابهجا میکنند، و بیانشده به زبانی که بهرهبرداران، سرمایهگذاران و سازمانهای حملونقل با آن آشنا هستند.
بعد انسانی تحرک نیز همین اندازه محوری بوده است. پروفسور غفاریان حسینی استاد راهنمای رساله دکتری Attiq Ur Rehman درباره پویایی اعتماد و حکمرانی در فناوری خودران بود که در سال ۲۰۲۲ به پایان رسید و به انتشار چارچوب رانندگی خودران مبتنی بر اعتماد برای نیوزیلند در مجله Smart and Sustainable Built Environment انجامید. رساله دکتری Kamal Dhawan درباره لجستیک ساخت، که او راهنمایی آن را بهطور مشترک بر عهده داشت، به چارچوبی پژوهشی برای سبزسازی حملونقل در صنعت ساخت بهعنوان پیشران پایداری رسید. از این رو، این گفتوگو بر سوابقی تکیه داشت که تحرک مسافر، حمل بار و خودرانها را در بر میگیرد، و بر گروهی پژوهشی که پیشتر متخصصان مورد نیاز چنین برنامهای را تربیت کرده بود.
از مدل پردیس تا دوقلوی دیجیتال شهر
Kaitiakitanga 1.0 نیز پیشینهای مشابه دارد. این خط پژوهشی در سال ۲۰۲۲ با دوقلوی دیجیتال پردیس مرکز شهر AUT آغاز شد که در بیستودومین همایش بینالمللی کاربردهای واقعیت مجازی در ساخت ارائه شد، و در سال ۲۰۲۴ به طرح پیشنهادی صندوق Endeavour برای دوقلوی خرداقلیم شهری اوکلند رسید. پایه علمی این طرح در رسالههای دکتریای شکل گرفت که پروفسور غفاریان حسینی بههمراه پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی راهنمایی آنها را بر عهده داشت؛ از جمله رساله Saghar Hashemi (۲۰۲۴) درباره خرداقلیم و آسایش حرارتی فضای باز در اوکلند که پهنهبندی خطر حرارتی تابستانی فضای باز در یکی از پردیسهای دانشگاهی اوکلند را به دست داد، و پژوهشی با حمایت بورس دکتری رئیس دانشگاه درباره دوقلوی دیجیتال برای تابآوری اوکلند در برابر باد از منظر خرداقلیم شهری.
پس از آن، پرسش حکمرانی بهطور طبیعی مطرح شد. رساله دکتری Urva Patel درباره دوقلوهای دیجیتال، بهزیستی و چارچوب سطح زندگی (Living Standards Framework) به انتشار مقالهای مروری درباره فناوری دوقلوی دیجیتال برای توسعه پایدار شهری و هدف ۱۱ توسعه پایدار (SDG 11) در نیوزیلند در مجله Cities انجامید و این استدلال را پیش کشید که دوقلوهای دیجیتال شهری باید افزون بر مدیران داراییها، در خدمت شهروندان نیز باشند؛ استدلالی که در یکی از یادداشتهای مرتبط در بخش یادداشتها و دیدگاهها بسط یافته است. همین رویکرد اکنون مبنای ابراز علاقهای است که در سال ۲۰۲۶ به صندوق پژوهش گذار ارائه شده و نیز مبنای پیشنهاد پروفسور غفاریان حسینی برای تشکیل گروه کاری تازهای در CIB درباره حکمرانی دوقلوی دیجیتال، که CIB آن را بهطور اصولی تأیید کرده است. مصاحبهای در سال ۲۰۲۴ صورت اولیه همان چیزی را ترسیم کرد که اکنون به دستور کاری بینالمللی تبدیل شده است.
مدیریت پژوهش و دستاوردهای آن
پروفسور غفاریان حسینی در زمان این مصاحبه مدیر گروه مهندسی محیط ساختهشده و سرپرست خوشه پژوهشی شهرهای هوشمند و زیرساخت بود؛ دو سمتی که جهتگیری پژوهشی را با منابع گروه آموزشی پیوند میداد. همین موقعیت، اطمینان او را در این مصاحبه توضیح میدهد: این طرحها پروژههایی پراکنده نبودند، بلکه بخشی از مجموعه طرحهای پژوهشیای بودند که در حوزههای حملونقل، خرداقلیم، دوقلوی دیجیتال و هوش مصنوعی شکل میگرفت، با حمایت مالی AUT و بورسهای دکتری پشتیبانی میشد و مخاطب آن نهادهای متولی برنامهریزی اوکلند بودند. تأکید او بر شرکا نیز از همینجا ناشی میشود. حملونقل هوشمند و دوقلوهای دیجیتال شهری تنها زمانی کارآمد میشوند که شوراهای شهر، سازمانهای حملونقل و صنعت آنها را به کار گیرند؛ از این رو لازم بود ضرورت آنها در عرصه عمومی و به زبانی که برای این سازمانها آشناست تبیین شود.
نتیجه این کار در رویدادهای بعدی آشکار است. دوقلوی دیجیتال خرداقلیم از مدلی در مقیاس پردیس دانشگاه به طرحهای پیشنهادی برای منابع مالی ملی رسید؛ پرسشهایی که درباره راهبری آن مطرح شد، اکنون چارچوب یک طرح بینالمللی CIB به مدیریت AUT را تشکیل میدهد؛ و همین برنامه پژوهشی در حوزه تحرک، پیشتر در سال ۲۰۲۴ مبنای اظهارنظر کارشناسی پروفسور غفاریان حسینی درباره پیشنویس برنامه منطقهای حملونقل زمینی اوکلند بود و بعدها نیز پشتوانه تحلیل او درباره رشد و زیرساخت در ساحل هیبیسکوس شد. برای دانشکده، این مصاحبه نمونهای از مدیریت پژوهش بود که همکاران خود را معرفی میکند، هدف کار را برای عموم توضیح میدهد و سنجش وضعیت شهر را به تصمیمهایی پیوند میزند که آینده آن را رقم میزنند.
