دیدگاه اصلی
از مردم بپرسید چرا از خیابان یا میدانی خاص دوری میکنند؛ کمتر کسی از باد نام میبرد. میگویند حس خوبی ندارد و جایی است که باید با شتاب از آن گذشت، نه آنکه در آن درنگ کرد. پروفسور غفاریان حسینی معتقد است این گلایه ساده، یکی از رایجترین دلایل ناکارآمدی فضاهای باز در شهرهای متراکم را پنهان میکند و این ناکارآمدی عمدتاً حاصل تصمیمهایی است که مدتها پیش از آنکه کسی در آن فضا قدم بگذارد گرفته شدهاند. تودهگذاری، الگوی خیابانها و ارتفاع ساختمانها، شرایط باد یک محدوده را در نخستین مراحل طراحی تعیین میکنند. پس از قطعی شدن این تصمیمها، تنها چاره باقیمانده دیوارههای بادشکن و کاشت گیاه است که فقط در حاشیه به درمان نشانهها میپردازد. از این رو، این بحث به همان اندازه که به آیرودینامیک مربوط است، به زمانبندی نیز مربوط است: باد یکی از دادههای ورودی طراحی است که حرفه معماری همواره آن را به پس از طراحی واگذاشته است.
آنچه در سطحی گستردهتر در میان است، زندگی عمومی شهری است. با افزایش تراکم در اوکلند و دیگر شهرها، فضاهای باز سهم بیشتری از زندگی روزمره را بر دوش میگیرند: پیادهروی تا ایستگاه، ناهار در فضای باز، گفتوگو در گوشه خیابان. خیابانهای پرباد و غیرقابل استفاده مردم را به درون ساختمانها و خودروها میرانند و بیآنکه به چشم آید، همان مزایایی را که تراکم باید به همراه داشته باشد از بین میبرند. پروفسور غفاریان حسینی، که این یادداشت را در مقام مدیر گروه مهندسی محیط ساختهشده AUT نوشته است، معتقد است طراحی با در نظر گرفتن باد بخشی از طراحی شهرهایی است که مردم پیادهروی در آنها را برمیگزینند، و شواهد لازم برای انجام این کار در مراحل نخست طراحی هماکنون در دسترس معماران، مهندسان و برنامهریزان قرار دارد.
مبانی پژوهشی این استدلال
این یادداشت بر مقاله Pedestrian-level wind speed analysis: A case study تکیه دارد که Hashemi, S., Ghaffarianhoseini, AH., GhaffarianHoseini, A., Naismith, N., Santamouris, M., and Kikumoto, H. آن را در سال ۲۰۲۵ در مجله Architectural Science Review (Taylor & Francis)، 68(4)، صفحات 323 تا 338 منتشر کردهاند. این مطالعه پردیس مرکز شهر AUT را بررسی کرد؛ جایی در مرکز اوکلند که در آن سرعت زیاد باد با فرم پیچیده شهری همراه شده است. در این پژوهش، دادههای هواشناسی باد در ۲۳ سال با برداشتهای میدانی و شبیهسازی دینامیک سیالات محاسباتی تلفیق شد تا مدل با آنچه مردم واقعاً در سطح زمین تجربه میکنند راستیآزمایی شود. همین مرحله اعتبارسنجی است که شواهد طراحی را از تصویرسازی صرف متمایز میکند: شبیهسازیای که با دادههای محلی و مشاهده مستقیم آزموده شده باشد، برای مقایسه گزینهها قابل اعتماد است.
۲ یافته بهطور مستقیم در عمل کاربرد دارد. خیابانهایی که با زاویهای حدود ۴۵ درجه نسبت به بادهای غالب قرار گرفته بودند، برای عابران پیاده نامطلوبترین شرایط را داشتند، زیرا این جهتگیری جریان هوا را در امتداد خیابان تشدید و هدایت میکند. نسبت ارتفاع به عرض دره شهری نیز نه یک شرط ثابت، بلکه ابزاری برای طراحی از کار درآمد: با تنظیم آن میتوان خرداقلیمی نامساعد را به فضای باز قابل استفاده تبدیل کرد. این چارچوب قابل تکرار است و این ویژگی به اندازه خود نتایج اهمیت دارد. روشی که با دادههای محلی ۲ دهه اعتبارسنجی شده، میتواند در پردیسها، مراکز شهری و پهنههای متراکمسازی دیگر نیز به کار رود و به جای قواعد سرانگشتی برگرفته از اقلیمهای دیگر، شواهدی متناسب با هر سایت در اختیار طراحان بگذارد.
برنامهای پژوهشی درباره اقلیم شهری اوکلند
این مطالعه بخشی از برنامه پژوهشی مستمری درباره اقلیم خیابانها و فضاهای باز اوکلند است که پروفسور غفاریان حسینی همراه با پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی در RG UBE Lab، آزمایشگاهی که این دو در سال ۲۰۱۴ مشترکاً بنیان گذاشتند، پیش بردهاند. نویسنده اول این مطالعه، دکتر Saghar Hashemi، در سال ۲۰۲۴ رساله دکتری خود درباره خرداقلیم و آسایش حرارتی فضای باز در اوکلند را با راهنمایی مشترک آنان و با حمایت بورس دکتری رئیس دانشگاه به پایان رساند. همین پژوهشها در سال ۲۰۲۵ به پهنهبندی مناطق پرخطر حرارتی فضای باز در تابستان برای پردیس دانشگاه و در سال ۲۰۲۶ به مرور نظاممند مطالعات خرداقلیم و آسایش حرارتی فضای باز در استرالیا و نیوزیلند انجامید؛ پیش از آن نیز مروری نقادانه بر دانستهها و نادانستههای خرداقلیم شهری نیوزیلند در Energy and Buildings (۲۰۲۲) خلأهایی را که این برنامه برای رفع آنها شکل گرفت، ترسیم کرده بود.
پایگاه نهادی این پژوهشها اهمیت دارد. RG UBE Lab کنسرسیومی پژوهشی و میانرشتهای مستقر در نیوزیلند، کانادا و مالزی است که در مقیاس ساختمان و شهر برای تحقق شهرهایی سالمتر، هوشمندتر و سازگارتر با محیط زیست فعالیت میکند و خرداقلیم شهری و آسایش حرارتی، مدلسازی پارامتریک و شبیهسازی، و دوقلوی دیجیتال از حوزههای اصلی کار آن است. این گستردگی به یک مطالعه در مقیاس پردیس دانشگاهی امکان میدهد همزمان از تخصص در شبیهسازی، اندازهگیری میدانی و طراحی شهری بهره گیرد و یافتههایش را مستقیماً در تربیت دانشجویان دکتری به کار گیرد. به همین دلیل است که این پژوهشها به یک رساله محدود نمانده است: هر رساله دکتری لایهای تازه به مدل مشترکی از شهر میافزاید و کار را از صفر آغاز نمیکند.
این پژوهشها در مقیاسها و اقلیمهای گوناگون بر یکدیگر بنا شدهاند. پژوهشهای پیشین درباره حیاطهای بدون سایه در اقلیمهای گرم و مرطوب (Building and Environment، ۲۰۱۵) با ۴۰۰ استناد، و درباره آسایش حرارتی فضای باز در یک پردیس دانشگاهی در کوالالامپور (Science of the Total Environment، ۲۰۱۹) با ۱۶۰ استناد، پردیس دانشگاه را به آزمایشگاهی برای مطالعه اقلیم شهری تبدیل کرد. مقاله راهبردهای کاهش جزیره گرمایی شهری (Cities، ۲۰۱۷)، مروری بر تجربه کوالالامپور، سنگاپور و هنگکنگ با ۵۷۷ استناد، نشان داد شهرهای متراکم آسیایی چگونه با گرما مقابله میکنند. مطالعه باد در اوکلند همین روش انباشته را در شهری معتدل و پرباد به کار میگیرد؛ و این دقیقاً همان انتقال دانشی است که یک برنامه پژوهشی را از توصیفی محلی فراتر میبرد و در سطح بینالمللی سودمند میسازد.
از مطالعه در مقیاس پردیس تا ابزاری برای شهر
این برنامه پژوهشی اکنون از تحلیل به سوی پشتیبانی از تصمیمگیری پیش میرود. بورس دکتری رئیس دانشگاه دیگری به مبلغ ۹۷٬۰۰۰ دلار نیوزیلند (NZD) از پژوهشی دکتری درباره دوقلوی دیجیتال برای تابآوری شهر اوکلند در برابر باد، از منظر خُرداقلیم شهری، حمایت میکند. این خط پژوهشی که پروفسور غفاریان حسینی هدایت آن را بر عهده دارد، با مدل دوقلوی دیجیتال پردیس مرکز شهر AUT در سال ۲۰۲۲ آغاز شد، در سال ۲۰۲۴ به طرح پیشنهادی صندوق Endeavour به MBIE با عنوان «توسعه مدل دوقلوی دیجیتال خُرداقلیم شهری اوکلند: Kaitiakitanga 1.0» رسید، و در سال ۲۰۲۶ پشتوانه یک ابراز علاقه به صندوق پژوهش گذار در محور پایداری و تابآوری زیستمحیطی است که هوش مصنوعی در روششناسی آن گنجانده شده است. تحلیل اعتبارسنجیشده باد، از نوعی که در این پژوهش گزارش شده، یکی از لایههایی است که چنین دوقلویی برای آنکه بتواند پیش از ساخت یک برج یا خیابان پیشنهادی رفتار آن را به برنامهریزان نشان دهد، به آن نیاز دارد.
پیام این پژوهش برای عرصه حرفهای این است که شبیهسازی، اگر در مراحل آغازین طراحی، یعنی هنگام تعیین شبکه معابر و فرم ساختمانها، به کار گرفته شود، به ابزاری برای طراحی آگاهانه بدل میشود و دیگر تنها هزینهای برای رعایت ضوابط نیست. معماران و برنامهریزان شهری میتوانند ناآسایی خرداقلیمی را پیش از آنکه در کالبد شهر تثبیت شود پیشبینی کنند و شهرداریها میتوانند مطالعات باد را در مرحله تهیه طرح جامع بخواهند، نه در مرحله صدور پروانه که گزینههای جایگزین دیگر پرهزینه شدهاند. پیام آن برای آموزش، تدریس توأمان فرم شهری و فیزیک ساختمان است تا دانشآموختگان خیابان را یک سامانه محیطی ببینند، نه فضای خالی میان ساختمانها. همین باور که اثرگذارترین تصمیمها در مراحل آغازین و در مقیاس سایت گرفته میشوند، در استدلال پروفسور غفاریان حسینی درباره مسکن همساز با اقلیم نیز دیده میشود.