دیدگاه اصلی
پروفسور غفاریان حسینی بحث را از گسستگی فرایند طراحی آغاز میکند. عملکرد حرارتی برای احراز الزامات آییننامه مدلسازی میشود، نور روز با استانداردی دیگر بهطور جداگانه کنترل میشود و فضای باز چیزی جز باقیمانده فاصله میان ساختمانها نیست. ممکن است هر یک از این جنبهها با معیار خود قابل قبول باشد، اما خانه بهعنوان جایی برای زندگی ناکام بماند. این برهمکنشها به هیچ روی جزئی نیستند. حیاطی که در تابستان بر ایوان سایه میاندازد، ممکن است در زمستان اتاقهای نشیمنِ رو به خود را تاریک کند؛ کاهش فاصله میان ساختمانها نیز، هرچند در مصرف زمین صرفهجویی میکند، وضعیت باد، آفتاب و گرما را در فضاهای مشترک میان خانهها دگرگون میسازد. در مسکن با تراکم متوسط همه این اثرها تشدید میشود، زیرا واحدها کوچکتر و به هم نزدیکترند و به کیفیت فضاهای پیرامون خود وابستگی بیشتری دارند.
بنابراین این استدلال، جایگاه مهمترین تصمیمها را تغییر میدهد. به باور پروفسور غفاریان حسینی، اثرگذارترین تصمیمها در مراحل آغازین و در مقیاس بلوک و سایت گرفته میشوند، نه در مراحل پایانی و در مقیاس پنجره. جهتگیری، فاصله میان ساختمانها، تناسبات حیاط و پوشش گیاهی به اندازه پوسته ساختمان بر آسایش داخلی اثر دارند و اگر پیش از قطعی شدن جانمایی درباره آنها تصمیم گرفته شود، هزینه چندانی ندارند. پس از قطعی شدن جانمایی، گزینههای باقیمانده پرهزینه و ناقصاند: شیشه بیشتر، عایق بیشتر و سرمایش و گرمایش مکانیکی بیشتر. با گرمتر شدن تابستانها، این گونه یکپارچگی دیگر یک بهبود جزئی نیست و به شرط اساسی سکونتپذیری خانههایی تبدیل میشود که نیوزیلند اکنون در مقیاس گسترده میسازد.
مستندات و منابع
این یادداشت بر مقاله Integrated considerations of thermal comfort, daylight comfort and outdoor microclimate in medium density housing (MDH) development تکیه دارد که Pourel, D., Ghaffarianhoseini, AH., GhaffarianHoseini, A., and Naismith, N. آن را در سال ۲۰۲۶ در مجله Smart and Sustainable Built Environment (Emerald Publishing)، 15(4)، صفحات 1565 تا 1589 منتشر کردهاند. این مقاله مروری، پژوهشهای سه حوزه یادشده را بررسی کرد و دریافت که برهمکنش چرخهای آنها بهندرت بهعنوان یک مسئله واحد بررسی میشود. این مقاله بر پایه مرور نظاممند پیشینی شکل گرفته که در SASBE 2024، همایشی به ریاست مشترک پروفسور غفاریان حسینی، ارائه و در مجموعهمقالات Springer Nature آن منتشر شده است. نویسنده نخست، Deependra Pourel، دارنده بورس دکتری رئیس دانشگاه و دانشجوی دکتری است که پروفسور غفاریان حسینی راهنمایی مشترک رساله او را بر عهده دارد؛ این رساله اکنون در مرحله داوری است.
۳ یافته برجسته است. نخست، پژوهش درباره این رابطه سهجانبه هنوز اندک است. دوم، نور روز با وجود اثراتش بر سلامت، مصرف انرژی و کیفیت ادراکشده خانههای کوچک، مغفولترین عامل از این سه است. سوم، راهحلها بیش از اندازه بر اقدامات در سطح ساختمان، مانند شیشه و عایقکاری، متمرکز شدهاند و طراحی سایت، حیاط، جهتگیری و فضای سبز شهری کمتر به کار گرفته میشوند. هر سه یافته به یک نتیجه میرسند: پایگاه شواهد از چکلیست الزامات مقرراتی پیروی کرده است، نه از تجربه زیسته ساکنان خانه، و عواملی که بیشترین اثر را بر آسایش دارند، در شمار کممطالعهترینها هستند. این مقاله مروری، همین خلأ را به برنامهای پژوهشی و طراحی برای این صنعت تبدیل میکند.
۲ دهه پژوهش درباره اقلیم و فرم
این مقاله مروری بر پژوهشهایی استوار است که پروفسور غفاریان حسینی از دوران دکتری خود در دانشگاه پوترا مالزی (UPM) همراه با پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی دنبال کرده است. مقاله Thermal performance characteristics of unshaded courtyards in hot and humid climates (Building and Environment، ۲۰۱۵) با ۴۰۰ استناد، دقیقاً همان ملاحظات متقابل طراحی حیاط را که مرور جدید برمیشمارد بررسی کرده بود، و مقاله What can we learn from Malay vernacular houses? (Sustainable Cities and Society، ۲۰۱۴) مسکن سنتی را گنجینهای از دانش اقلیمی دانست. مقاله Is atrium an ideal form for daylight in buildings? (Architectural Science Review، ۲۰۲۰) مستقیماً به مسئله نور روز پرداخت. مقالات مروری درباره بامهای سبز (Applied Energy، ۲۰۱۴) با ۱٬۳۰۴ استناد و کاهش جزیره گرمایی شهری (Cities، ۲۰۱۷) با ۵۷۷ استناد، ابعاد مربوط به فضای سبز شهری و گرما را پوشش میدهند.
در نیوزیلند، این برنامه به سیاستگذاری و تأمین مسکن معطوف شده است. پروفسور غفاریان حسینی در سال ۲۰۲۲ هدایت طرحی درباره الگوهای مسکن اجتماعمحور و سازگار با اقلیم برای لوئر هات را، با همکاری شورای شهر لوئر هات و برنامه طراحی شهری طبیعتمحور برای بهزیستی و سازگاری در اقیانوسیه، و در سال ۲۰۲۰ طرحی درباره ایدههای طراحی کاربری مختلط اجتماعمحور برای محلههای اوکلند را بر عهده داشت. مقاله A causal loop model of the critical factors affecting housing prices in New Zealand که در سال ۲۰۲۴ در Journal of Housing and the Built Environment منتشر شد، زمینه اقتصادی این مباحث را تبیین کرد. پروفسور غفاریان حسینی دبیر وابسته این مجله از انتشارات Springer Nature و نیز مجله Frontiers in Built Environment است و این مسئولیتها دانشکده را در جریان مباحث بینالمللی درباره کیفیت مسکن و محیط ساختهشده نگه میدارد.
بخش مربوط به فضای باز در این استدلال، بر پژوهشهای RG UBE Lab درباره خرداقلیم اوکلند استوار است، از جمله رساله دکتری دکتر Saghar Hashemi و مطالعه باد در سطح عابر پیاده در پردیس مرکز شهر AUT که نشان داد تناسبات درههای شهری چگونه خیابانها را نامطبوع یا قابل استفاده میکند. مسکن با تراکم متوسط جایی است که این یافتههای شهری به مستقیمترین شکل با زندگی روزمره خانوارها تلاقی میکند. توصیه این مقاله مروری به توجه به طراحی سایت، تناسبات حیاط و سبزکردن فضای شهری، در واقع دعوتی است برای بهکارگیری شواهد اقلیم شهری در طراحی مجموعههای مسکونی، تا فضای میان خانهها نیز با همان دقتی طراحی شود که خود خانهها.
محل انتشار این مقاله نیز خود بخشی از این سوابق است. این مقاله مروری در جلد ۱۵، شماره ۴ مجله Smart and Sustainable Built Environment منتشر شده است؛ شمارهای که ویژهنامه Energy efficiency, risk, and resilience in the built environment را در بر دارد. سردبیری مهمان این ویژهنامه را پروفسور غفاریان حسینی همراه با D. T. Doan، پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی و Z. Jalali بر عهده داشت و آن را در سرمقاله مهمان معرفی کرد. این ویژهنامه یکی از ۸ ویژهنامهای است که او سردبیر مهمان آنها بوده است؛ افزون بر این، او دبیر وابسته ۳ مجله بینالمللی است. این سوابق نشان میدهد که بحث او درباره مسکن از متن فعالیتهای سردبیری این حوزه برخاسته است، نه از حاشیه آن.
پیامدها برای عرضه مسکن
برای توسعهدهندگان و طراحان، پیامد این یافته تغییر در ترتیب مراحل کار است: جهتگیری، فاصله ساختمانها و تناسبات حیاط باید پیش از قطعی شدن جانمایی، یعنی زمانی که هزینه تغییر هنوز اندک است، از نظر آسایش حرارتی، نور روز و خرداقلیم فضای باز بهطور همزمان سنجیده شوند. برای شوراهای محلی و نهادهای ناظر، این یافته دلیلی است بر لزوم ارزیابی همزمان این ۳ حوزه در صدور پروانه پروژههای با تراکم متوسط، زیرا رعایت یک معیار بهتنهایی ممکن است ضعفی را پنهان کند که تنها در ترکیب این عوامل آشکار میشود. برای نهادهای تأمین مسکن عمومی و اجتماعی، از جمله Kāinga Ora که از شرکای دانشکده است، این یافته راهی کمهزینه برای دستیابی به خانههایی زیستپذیرتر پیش رو میگذارد، زیرا تصمیمهای مورد بحث بیشتر به نحوه چیدمان مربوطاند تا به هزینه.
این دیدگاه بر شیوه آموزش در دانشکده نیز اثر گذاشته است. طراحی یکپارچه و متناسب با بستر، که شرایط فضای داخلی و بیرونی را به هم پیوند میدهد، باید در آتلیه آموخته شود؛ جایی که دانشجویان معماری و مهندسی روی یک سایت کار میکنند و یک طرح استقرار را با چند معیار گوناگون میسنجند. همکاری با Signature Homes در قالب «آینده خانه»، مسابقه طراحی دانشجویی همراه با بورسیهای که در سال ۲۰۲۶ راهاندازی شد، این آموزش را مستقیماً با یکی از سازندگان مسکن در نیوزیلند پیوند میدهد. به تعبیر پروفسور غفاریان حسینی، مسکن آیندهنگر پلی میان عملکرد ساختمان، فرم شهری و تابآوری اقلیمی است؛ و وظیفه این حوزه آن است که مسکن را از نخستین طرح اولیه بر همین اساس طراحی کند.