زمینه و مناسبت
سمپوزیوم پژوهشی محیطهای آینده، گردهمایی پژوهشی سالانه دانشکده محیطهای آینده AUT است که در قالب هفته پژوهش AUT برگزار میشود؛ این هفته در سال ۲۰۲۶ از ۳۱ اوت تا ۴ سپتامبر برپا بود. سمپوزیوم صبح ۳ سپتامبر در ساختمان WZ پردیس مرکز شهر برگزار شد و با سخنان پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی، معاون پژوهشی دانشکده، درباره مدیریت پژوهش و جهتگیریهای راهبردی و نیز اجرای یک karakia آغاز شد. سپس ۷ ارائه پژوهشی با موضوعاتی از بهکارگیری سامانههای خورشیدی پشتبامی در نیوزیلند و هزینه کربنی چرخههای نوسازی ساختمانهای اداری تا محلههای تابآور در برابر خطر سیل، Te Kura o Rata و پایش ارتعاشمحور زیرساختهای فرسوده و آسیبدیده از زلزله ارائه شد. بیش از ۲۰۰ نفر در برنامه صبح حضور یافتند.
بیشتر رویدادهای معرفی دستاوردهای پژوهشی با فهرستی از طرحها تمام میشوند. رویداد ما با یک نقشه به پایان رسید.
برداشتهای او از سمپوزیوم، LinkedIn
سخنرانی کلیدی
پروفسور غفاریان حسینی در سخنرانی خود در مقام رئیس دانشکده، هدف برنامه آن روز صبح را تبیین کرد و توضیح داد که دانشکده میخواهد پژوهشهایش چگونه دیده شود: نه فهرستی از پروژهها، بلکه مجموعهای منسجم از آثار با ساختار و جهتی روشن. پروفسور غفاریان حسینی در آستانه این رویداد، در LinkedIn آن را «بیانی مطمئن از آنچه بهعنوان یک دانشکده در حال تبدیل شدن به آن هستیم» توصیف کرده بود؛ دانشکدهای متعهد به پژوهشی که مستقیماً به چالشهای شکلدهنده محیطهای ساختهشده، طبیعی، دیجیتال و انسانی میپردازد. سمپوزیوم به گونهای طراحی شده بود که این ادعا را بهروشنی نشان دهد، نه آنکه تنها آن را بر زبان آورد.
ابزار ارائه، یک نقشه بود. پایداری، هوش مصنوعی و فناوریهای نوظهور، بومیسازی، ساختمان و زیرساخت، مهندسی تابآوری و آینده محیط ساختهشده در قالب شبکهای واحد و بههمپیوسته نمایش داده شدند و محورهای پژوهشی را به اثرگذاری پژوهش، ارتباط با جامعه و دستاوردهای عملی پیوند دادند. پروفسور غفاریان حسینی در تأملی که پس از آن نوشت، از منظر مدیریتی چنین نتیجه گرفت: تابآوری یک دانشکده با عبارات یک سند راهبردی پدید نمیآید، بلکه حاصل عمق، گستره و انسجام بنیان پژوهشی آن و توانایی پاسخ به تحولات سیاستگذاری، تأمین مالی، فناوری و نیازهای اجتماعی با حفظ مسیری روشن است. دانشکدهای که فعالیتهایش اینگونه به هم پیوسته باشد، میتواند تکانههای بیرونی را تاب آورد، زیرا به هیچ منبع مالی یا سیاست واحدی وابسته نیست.
مدیریت از راه قدردانی
پروفسور غفاریان حسینی برنامه رسمی را با اهدای جوایز برتری پژوهشی SoFE ۲۰۲۶ و جوایز دکتری ۲۰۲۶، همراه با Sherif Beskhyroun، پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی و Stacy Vallis، به پایان رساند. جوایز نشان میدهند که هر نهاد برای چه چیزی ارزش قائل است؛ اهدای آنها در پایان صبحی که محور آن پژوهشهای پیوسته بود، این تقدیر را مستقیماً به همان نوع فعالیتی پیوند داد که رئیس جدید دانشکده خواهان گسترش آن است. پروفسور غفاریان حسینی اینگونه داوری را در سطحی بسیار فراتر از AUT نیز انجام میدهد: او ارزیاب مستقل پروندههای ارتقا به مرتبه استادی و دانشیاری در دانشگاههایی در نیوزیلند، استرالیا، کانادا، هنگکنگ، مالزی، عربستان سعودی، بریتانیا و ایالات متحده، و نیز ارزیاب شورای پژوهش اروپا، Marie Skłodowska-Curie Actions و Horizon Europe است. بدین ترتیب، همان معیارهایی که در پروندههای بینالمللی به کار میرود، این بار بهطور علنی درباره اعضای خود دانشکده به کار بسته شد.
این اقدام بر تجربه او از چگونگی شکلگیری فرهنگ پژوهشی استوار است. پروفسور غفاریان حسینی ریاست دانشکدهای با بیش از ۱۰۰ عضو هیئت علمی و کارمند را بر عهده دارد و در دوران مدیریت گروه مهندسی محیط ساختهشده از ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶، تقدیر نظاممند از فعالیتهای آموزشی و خدماتی، ارزیابی شفاف عملکرد و شیوههای تازهای برای معرفی دستاوردهای گروهی در داخل و بیرون از AUT را بنیان گذاشت. جوایز دکتری وقتی از سوی استاد راهنمایی اهدا میشود که ۲۱ رساله دکتری را به سرانجام رسانده، ۱۳ دانشجوی دکتری را هماکنون راهنمایی میکند و در سال ۲۰۲۰ جایزه دکتری برجسته دانشکدگان را دریافت کرده است، وزن ویژهای دارد. این سمپوزیوم همان رویکرد را از سطح گروه به کل دانشکده گسترش داد.
سوابق پژوهشی در تراز الگو و معیار
اعتبار سخنرانی افتتاحیهای که درباره پژوهش ایراد میشود، به سوابق پژوهشی سخنران بستگی دارد. سوابق پروفسور غفاریان حسینی بر مجموعهای از مقالات مروری انتقادی استوار است که در حوزه خود به منبع مرجع تبدیل شدهاند؛ از بام سبز و بهکارگیری BIM تا نظامهای رتبهبندی ساختمان سبز و کاهش اثر جزیره گرمایی شهری. صفحه Google Scholar وی بیش از ۱۱٬۰۰۰ استناد و شاخص h برابر ۴۲ را نشان میدهد (سپتامبر ۲۰۲۶)؛ حدود دو سوم این استنادها از سال ۲۰۲۱ به بعد به دست آمده و سال ۲۰۲۵ با ۱٬۵۵۵ استناد پربارترین سال او بوده است. نکتهای که برای همکاران اهمیت دارد این است که این سوابق در سالهای تصدی مسئولیتهای اجرایی نهتنها متوقف نشده، بلکه رشد کرده است.
چند محور از مباحث نوبت صبح مستقیماً با این کارنامه پیوند دارند. ارائه مربوط به پایش زیرساختها بر پایه ارتعاش با آزمایشگاه آزمون سازه مرتبط است؛ تأسیساتی با اهمیت ملی که طراحی، توسعه و راهاندازی آن زیر نظر پروفسور غفاریان حسینی انجام شد. پژوهشهای تابآوری و اقلیم محلهها با مطالعات او درباره خرداقلیم شهری نیوزیلند و با برنامه دوقلوی دیجیتال Kaitiakitanga برای اوکلند پیوند دارد. موضوع انرژی خورشیدی روی بام نیز از طریق یادداشتی درباره مقرونبهصرفه بودن انرژی خورشیدی به عرصه بحث عمومی راه یافته است. بنابراین نقشهای که در آن روز ارائه شد، تصویری از پیوندهای واقعی بود که چند مورد از آنها را خود ارائهدهنده برقرار کرده بود.
این پیوندها پشتوانه مالی نیز دارند. پروفسور غفاریان حسینی از سال ۲۰۱۵ تاکنون بیش از ۱٫۵ میلیون دلار نیوزیلند (NZD) اعتبار پژوهشی، بورس دکتری و بودجه میزبانی همایش در نیوزیلند جذب کرده است؛ این مبلغ در قالب ۴۱ طرح و اعتبار مصوب به دست آمده و ۱۶ بورس دکتری به ارزش ۱٬۰۶۶٬۰۰۰ دلار نیوزیلند (NZD) را در بر میگیرد. پروفسور غفاریان حسینی در مقام مدیر خوشه پژوهشی طراحی احیاگر در سال ۲۰۲۰، گروهی که پژوهشهایش با حمایت مالی BRANZ، MBIE و EQC انجام شده است، و سپس مدیر خوشه پژوهشی شهرهای هوشمند و زیرساخت تا سال ۲۰۲۶، به تجربه دریافت که گروههای پژوهشی زمانی رشد میکنند که محورهای کارشان یکدیگر را تقویت کنند. این سمپوزیوم همان درس را از سطح خوشه پژوهشی به سطح دانشکده برد: مجموعهای از محورهای بههمپیوسته، دانشجویان، شریکان و منابع مالی را با اطمینان بیشتری جذب میکند تا مجموعهای از پروژههای پراکنده.
اهمیت راهبردی برای دانشکده
این سمپوزیوم نخستین رویداد پژوهشی مهم در دوره ریاست پروفسور غفاریان حسینی بود و تنها چند ماه پس از دستاوردی برگزار شد که جایگاه دانشکده را در بیرون از دانشگاه دگرگون کرد. با راهبرد او، رشته معماری و محیط ساختهشده AUT در سال ۲۰۲۶ برای نخستین بار به رتبهبندی موضوعی دانشگاههای جهان QS راه یافت، در بازه ۲۰۱ تا ۲۶۰ قرار گرفت و یکی از ۳ دانشگاه نیوزیلندی حاضر در رتبهبندی این رشته شد. اعتبار پژوهشی و اثر استنادی از شاخصهایی است که این جایگاه به آنها بستگی دارد؛ از این رو، ارائه تصویری عمومی از بنیان پژوهشی منسجم دانشکده، سرمایهگذاری برای حفظ این جایگاه نیز به شمار میرفت.
برنامه آن صبح مستقیماً به بخش صنعتی GDI 2026 و نمایشگاه جایزه معماری آقاخان در هفته بعد پیوند خورد. هر سه رویداد بر اصلی استوارند که پروفسور غفاریان حسینی برای پژوهش در دانشکده تعیین کرده است: پژوهش زمانی بیشترین ارزش را دارد که اندیشه، عمل، سیاستگذاری یا مکانهایی را در بیرون از دانشگاه دگرگون کند. این سه رویداد در کنار هم تصویری از رئیس دانشکدهای به دست میدهند که خود تقویم را به ابزار راهبرد تبدیل کرده و در فاصله ۸ روز، از انسجام درونی به همکاری با صنعت و سپس به محک بینالمللی رسیده است.



