استدلال اصلی سرمقاله
دوقلوی دیجیتال، بازنمایی دیجیتال و زنده یک دارایی فیزیکی است که از طریق داده به آن متصل است و برای پایش، پیشبینی و بهینهسازی عملکرد آن به کار میرود. در سال ۲۰۲۲ این مفهوم در حال ورود از صنعت تولید به صنعت ساخت بود؛ مفهومی که بسیار از آن سخن گفته میشد اما تعریف دقیقی نداشت، و بخش عمده ادبیات موضوع بیش از آنکه به سامانههای عملیاتی بپردازد، آرمانها را توصیف میکرد. این ویژهنامه پرسشی دشوارتر را مطرح کرد: توسعه و بهکارگیری دوقلوهای دیجیتال در عمل بهراستی به چه چیزهایی نیاز دارد؟ پاسخ آن طیفی از موضوعات را در بر میگرفت: استانداردهای داده، حسگری، مدلسازی، یکپارچهسازی با BIM و تحول سازمانی لازم برای آنکه دوقلوها افزون بر ساختهشدن، بهراستی به کار گرفته شوند. تمرکز بر پیشنیازها انتخابی آگاهانه از سوی سردبیران بود. این تمرکز، توجه را از نمایشهای چشمگیر به سوی کارهای کمتر دیدهشدهای چون کیفیت داده، تعاملپذیری و آمادگی نهادی برد؛ کارهایی که هر دوقلوی دیجیتالِ کارآمد بر آنها استوار است.
این سرمقاله با عنوان سرمقاله مهمان: Enabling the development and implementation of digital twins در جلد ۲۲، شماره ۳ مجله Construction Innovation (صفحات ۴۰۵ تا ۴۱۱)، از مجلات Q1 انتشارات Emerald Publishing، منتشر شد. این نگاه که از وعدهها به سوی پیادهسازی حرکت میکند، بسیاری از پژوهشهای بعدی را جهت داده است. این سرمقاله برای فعالان صنعت فهرستی از شرایطی ارائه کرد که باید پیش از سرمایهگذاری فراهم شود و برای پژوهشگران، پرسشهایی را مشخص کرد که مرحله بعدی این حوزه را رقم میزدند.
فعالیت سردبیری پروفسور غفاریان حسینی
سردبیران مهمان این ویژهنامه Farzad Pour Rahimian، Nashwan Dawood، پروفسور غفاریان حسینی و پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی بودند و پروفسور Anil Sawhney و پروفسور Haijiang Li نیز در جمع سردبیران مهمان همکار حضور داشتند. چهار نویسنده سرمقاله همان گروهی بودند که در همان سال ویژهنامه مجله Smart and Sustainable Built Environment با موضوع ساخت آینده را مدیریت کردند و پروفسور غفاریان حسینی نویسنده اول آن بود. موضوع ویژهنامه همچنین با عنوان مجموعهمقالات CONVR 2020، بیستمین همایش بینالمللی کاربردهای واقعیت مجازی در ساخت، همخوانی داشت؛ مجموعهای که انتشارات دانشگاه تیساید آن را منتشر کرد و پروفسور غفاریان حسینی پژوهشی درباره پایش خودکار پیشرفت پروژه به کمک 4D BIM و هوش مصنوعی در آن ارائه کرده بود. بنابراین ویراستاران با مسائل فنیای که نویسندگان ویژهنامه به آنها میپرداختند، آشنایی مستقیم داشتند.
پروفسور غفاریان حسینی در آن زمان مدیر گروه مهندسی محیط ساختهشده AUT بود. انتشار این ویژهنامه در ژوئن ۲۰۲۲ در LinkedIn اعلام شد؛ زمانی که پژوهشهای BIM، یعنی حوزهای که پروفسور غفاریان حسینی بیش از همه با آن شناخته میشود، رو به سوی مرحله بهرهبرداری از ساختمانها داشت. این ویژهنامه یکی از ۸ ویژهنامهای است که او سردبیری مهمان آنها را بر عهده داشته و نگاه AUT را در جهتگیری علمی یکی از مجلات برجسته حوزه نوآوری در ساخت بازتاب داده است.
سرآغاز یک مسیر پژوهشی
از آن پس، دوقلوی دیجیتال به یکی از محورهای اصلی پژوهشهای پروفسور غفاریان حسینی تبدیل شد. او و همکارانش در سال ۲۰۲۲ دوقلوی دیجیتال پردیس مرکز شهر AUT را در قالب یک مطالعه موردی در همایش CONVR 2022 ارائه کردند. این کار در سال ۲۰۲۴ به طرح پیشنهادی صندوق Endeavour با عنوان Developing a digital twin model for urban microclimate of Auckland: Kaitiakitanga 1.0 انجامید و اکنون مبنای ابراز علاقهای است که در سال ۲۰۲۶ به صندوق پژوهش گذار ارائه شده و هوش مصنوعی در روششناسی آن به کار رفته است. او استاد راهنمای دوم رساله دکتری دکتر Urva Patel با موضوع بهرهگیری از دوقلوی دیجیتال برای ارتقای بهزیستی در شهرهای هوشمند بر پایه چارچوب استانداردهای زندگی بود که در سال ۲۰۲۵ به پایان رسید.
انتشارات علمی نیز در پی آمد. مقاله Digital twin technology for sustainable urban development که در سال ۲۰۲۴ در مجله Cities منتشر شد، ظرفیت دوقلوهای دیجیتال را برای تحقق هدف ۱۱ توسعه پایدار در نیوزیلند بررسی کرد؛ مقاله Towards a well-being-oriented framework for urban digital twins نیز که در سال ۲۰۲۶ در همین مجله منتشر شد، استدلال کرد که دوقلوهای دیجیتال باید افزون بر مکانها، انسانها را نیز بازنمایی کنند (یادداشت مرتبط را ببینید). مقاله Digital twin applications for overcoming construction supply chain challenges در سال ۲۰۲۴ در Automation in Construction منتشر شد. مسئله توانمندیهای حرفهای نیز مورد توجه قرار گرفته است: پژوهش مشترک با دکتر Mani Poshdar و همکاران درباره الگوی مدیر پروژه دیجیتال نسل آینده در پیوند با یکپارچهسازی دوقلوی دیجیتال، که در سال ۲۰۲۵ در ITcon منتشر شد، به این پرسش میپردازد که متخصصان برای اداره پروژههایی که دوقلوی دیجیتال در آنها امری عادی است به چه مهارتهایی نیاز دارند.
از سیاستگذاری سردبیری تا مدیریت در مجامع بینالمللی
تأکید سرمقاله بر پیادهسازی، مستقیماً به پرسشی میرسد که پروفسور غفاریان حسینی اکنون آن را مسئله محوری این حوزه میداند: راهبری. او هماهنگکننده ارشد و بنیانگذار طرح پیشنهادی تشکیل گروه کاری تازهای در CIB با موضوع راهبری دوقلوی دیجیتال، میانکنشپذیری و تصمیمگیری در چرخه عمر محیط ساختهشده است. این طرح، موضوع یادشده را خلئی میداند که در کانون توجه کمیسیونهای کنونی CIB، یعنی W078، TG126، W098 و W116، قرار ندارد. CIB با این طرح موافقت اصولی کرده و مراحل رسمی تأسیس آن در جریان است. از جمله اهداف آن، شناسایی چارچوبهای ملی و بخشی راهبری و بررسی میانکنشپذیری بهعنوان مسئلهای مدیریتی است، نه صرفاً فنی.
این مسیر در بسترهایی که AUT در برگزاری آنها مشارکت دارد نیز ادامه مییابد. DFBI 2025 در TU Delft، که پروفسور غفاریان حسینی در آن سخنرانی کلیدی ایراد کرد، Building Digital Twin Association و buildingSMART را در شمار شرکای خود داشت. در سطح ملی نیز عضویت او در گروه مرجع هوش مصنوعی دفتر مشاور ارشد علمی نخستوزیر همین پرسشها درباره داده، پاسخگویی و ارزش عمومی را به عرصه سیاستگذاری میبرد. بدین ترتیب، دستور کار سردبیری، گروه کاری بینالمللی و نقش مشورتی ملی او، یک مسئله را از ۳ زاویه دنبال میکنند.
جایگاه علمی و آثار ماندگار
از منظر سال ۲۰۲۶، این سرمقاله یکی از نقاط آغازین مسیری پژوهشی و منسجم به شمار میآید: صورتبندی مفهوم دوقلوی دیجیتال در سال ۲۰۲۲، دوقلوی دیجیتال پردیس در همان سال، پژوهشهای دکتری، انتشار مقالاتی در Cities و Automation in Construction، پیشنهاد طرحی ملی برای جذب اعتبار به منظور ایجاد دوقلوی دیجیتال خرداقلیم اوکلند و اکنون، پیشنهاد تشکیل گروه کاری بینالمللی در زمینه راهبری. این برنامه را میتوان گامبهگام، از یک بیانیه سردبیری تا پیامدهای نهادی آن، دنبال کرد.
این کار همچنین بر پایههایی استوار است که مدتها پیش از ۲۰۲۲ بنا شده بود. پژوهش پروفسور غفاریان حسینی درباره مدیریت دانشبنیان ساختمان مبتنی بر nD BIM یکپارچه، بهرهوری انرژی ساختمان پس از ساخت را به کمک یک مدل اطلاعاتی پیوسته بررسی کرد که صورت اولیهای از دوقلوی دیجیتال بهرهبرداری بود. مقاله مروری او درباره بهکارگیری BIM، با ۱٬۲۶۶ استناد در Google Scholar، زیرساخت اطلاعاتیای را تشریح کرد که هیچ دوقلوی دیجیتالی بدون آن کار نمیکند. این ویژهنامه آن پایهها را به حوزهای پیوند داد که در آن زمان در حال شکلگیری بود و AUT را در شمار مؤسساتی قرار داد که این حوزه را شکل میدهند.