همکاری
پروفسور غفاریان حسینی در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۶ میزبان Signature Homes در دانشکده محیطهای آینده AUT بود تا همکاریای را آغاز کنند که مدتی برای تحقق آن تلاش کرده بود. ایده این همکاری ساده و در عین حال جدی است. از دانشجویان خواسته میشود خانه نیوزیلندی را از نو تصور کنند: نه نسخهای آراستهتر از خانهای که این کشور ۴۰ سال است میسازد، بلکه بازاندیشی در مصالح، شیوه زندگی مردم و اینکه خانهها در واقع برای چه کسانی ساخته میشوند. استطاعتپذیری، پایداری و بهزیستی موضوعاتی اختیاری نیستند و اساس صورتمسئله طراحی را تشکیل میدهند. پروفسور غفاریان حسینی از Kim Harris و تیم Signature Homes و همکاران دانشکده، بهویژه Janie van Woerden، برای به ثمر رساندن این همکاری قدردانی کرد.
از طریق مسابقه «آینده خانه»، از ۲ دانشجوی کارشناسی ارشد معماری (حرفهای) تا ۲ سال در مسیر کسب صلاحیت حرفهای حمایت خواهد شد. این فرایند آگاهانه بهصورت عمومی برگزار میشود. دانشجویان طرحهای مفهومی خود را توسعه میدهند، تصاویر سهبعدی این طرحها تهیه و به نمایش گذاشته میشود و مردم به طرحهایی که بیشتر به دلشان مینشیند رأی میدهند. چنین ترکیبی برای یک بورس تحصیلی کمسابقه است: حمایت مالی از تحصیل حرفهای، صورتمسئلهای طراحی که بر پایه یک مسئله ملی تعریف شده، و فرایند انتخابی که دانشجویان را ملزم میکند کسانی را قانع کنند که در خانههای مورد نظرشان زندگی خواهند کرد.
جذابترین بخش کار اکنون آغاز میشود و این بخش از آنِ دانشجویان ماست.
اطلاعیه آغاز همکاری به قلم وی در LinkedIn
راهبرد پروفسور غفاریان حسینی برای صنعت و استعدادها
این همکاری یکی از ابتکاراتی است که پروفسور غفاریان حسینی در سال ۲۰۲۶ برای پیوند مستقیم دانشجویان دانشکده با صنعت راهاندازی کرد و با دقت طراحی شده است. این همکاری به دوره کارشناسی ارشد معماری (حرفهای) اختصاص دارد؛ دورهای که پروفسور غفاریان حسینی در مقام رئیس دانشکده، مسئول گزارشدهی اعتباربخشی آن به هیئت ثبت معماران نیوزیلند است. بدین ترتیب، بورس تحصیلی، اعتباربخشی و همکاری با صنعت در یک سازوکار واحد گرد آمدهاند. ۲ سال تحصیل در کارشناسی ارشد حرفهای هزینه سنگینی دارد، و مسیری برای طی این دوره که به یک شرکت ساختمانی سراسری پیوند خورده، یکی از موانع ورود به حرفه را درست در مرحلهای کاهش میدهد که بسیاری از دانشجویان توانمند در آن مردد میشوند.
این رویکرد بر تجربهای طولانی در ایجاد چنین پیوندهایی استوار است. پروفسور غفاریان حسینی از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ هماهنگکننده ارتباط با صنعت در گرایشهای مهندسی معماری و مهندسی ساخت AUT بود و هماهنگی پروژههای صنعتی و کارآموزی مورد نیاز انجمن مهندسی نیوزیلند را بر عهده داشت. او سپس در مقام مدیر گروه و پس از آن رئیس دانشکده، شبکهای از شرکا را شکل داده است که دولت، نهادهای ناظر، انجمنهای حرفهای و صنعت را در بر میگیرد. Signature Homes ویژگی متمایزی به این شبکه میافزاید: شرکتی که خانهها را در مقیاس انبوه میسازد و از این رو مجرایی مستقیم میان ایدههای دانشجویان و خانههایی است که مردم نیوزیلند در عمل میخرند.
مبانی پژوهشی این گزارش
این گزارش کوتاه بازتاب علاقه پژوهشی پروفسور غفاریان حسینی به مسکن است که در سراسر دوران فعالیت علمی او دیده میشود. یکی از مقالات مروری اولیه و پراستناد او با همکاران، The essence of future smart houses، مسیر بهکارگیری فناوری اطلاعات و ارتباطات در خانهها تا انطباق آنها با اصول پایداری را بررسی کرد و تاکنون ۲۴۰ بار به آن استناد شده است. مقالهای پیشتر مفهوم مسکن هوشمند بومی را با تمرکز بر پایداری اجتماعی و فرهنگی سکونتگاههای بومی مطرح کرد و پژوهشی دیگر به این پرسش پرداخت که از خانههای بومی مالایی چه میتوان آموخت. رشته پیوند این آثار روشن است: خانه را باید با میزان پاسخگویی آن به مردم و اقلیم پیرامونش سنجید، نه فقط با فناوری آن.
پژوهشهای اخیر وی بهروشنی بر نیوزیلند متمرکز است. پروفسور غفاریان حسینی همراه با همکاران و دانشجویان دکتری، عوامل کلیدی مؤثر بر قیمت مسکن در نیوزیلند را مدلسازی کرده، آسایش حرارتی، نور روز و خرداقلیم فضای باز در مسکن با تراکم متوسط را بررسی کرده، چارچوبی برای برآورد هزینه چرخه عمر در ساختوساز مسکونی متناسب با ملاحظات لرزهای و اقلیمی تدوین کرده و بهکارگیری سامانههای فتوولتائیک خورشیدی در خانههای پسیو را تحلیل کرده است؛ پژوهشی که در The Conversation نیز برای مخاطبان عمومی بازتاب یافت. وی از سال ۲۰۲۱ دبیر وابسته Journal of Housing and the Built Environment است؛ مجلهای در چارک اول (Q1) از انتشارات Springer Nature.
طراحی، بخشی از راهحل مسئله مسکن
مشکل مسکن در نیوزیلند تا حدی به طراحی برمیگردد. بخش زیادی از خانههای نوساز همان گونههای آشنا را با هزینهای رو به افزایش تکرار میکنند، در حالی که گزینههای جایگزین، از خانههای با تراکم متوسط و مصالح نوین گرفته تا خانههایی که برای خانوارهایی با ترکیب متغیر در طول زمان طراحی شدهاند، بهکندی به بازار راه مییابند. پروفسور غفاریان حسینی در نوشتههای ترویجی خود به پرسشهایی از همین دست پرداخته است؛ از جمله درباره مسکن سازگار با اقلیم و بازاندیشی در زندگی اشتراکی و فضاهای کار اشتراکی. این همکاری آن پرسشها را به عرصه عمل میآورد. ایدههای دانشجویان را در برابر شرکتی قرار میدهد که در مقیاس انبوه خانه میسازد و از دانشجویان میخواهد در چارچوب محدودیتهای هزینه، اقلیم و قابلیت اجرا کار کنند؛ همان محدودیتهایی که تعیین میکنند یک ایده خوب سرانجام به خانه تبدیل میشود یا نه. برای Signature Homes نیز این همکاری فرصتی است تا ایدهها و دانشآموختگانی را که آنها را پرورش خواهند داد، پیش از ورود به بازار آزاد بشناسد.
این همکاری با سوابق وی در راهنمایی رسالههای دکتری در حوزه مسکن نیز پیوند دارد. پروفسور غفاریان حسینی راهنمایی رسالههایی درباره عملکرد خدمات در صنعت خانهسازی اوکلند (۲۰۱۸، در نقش استاد راهنما)، کاهش پسماند ساختوساز مسکونی (۲۰۲۴) و تحلیل هزینه چرخه عمر ساختمانهای مسکونی نیوزیلند (۲۰۲۶) را بر عهده داشته است و یکی از رسالههای در دست انجام زیر نظر وی نیز آسایش و خرداقلیم را در مسکن با تراکم متوسط بررسی میکند. این پژوهشها نشان میدهند که نظام خانهسازی در کجا ارزش از دست میدهد: در پسماند، در هزینههای طول عمر ساختمان و در آسایشی که فدای تراکم میشود. مسابقه طراحی برای معماران آینده، پرسش مکمل را پیش میکشد: اینکه چگونه میتوان خانه را از همان آغاز به شیوهای دیگر اندیشید. پیوند این دو، همان یکپارچگی است که دانشکدهای با رشتههای معماری و مهندسی محیط ساختهشده توان ارائه آن را دارد و سازندهای که در مقیاس ملی فعالیت میکند، دلایل کافی برای ارج نهادن به آن دارد.
گفتوگویی همگانی درباره خانه
دعوت از مردم برای رأی دادن به طرحهای دانشجویی، یک مسابقه بورسیه تحصیلی را به گفتوگویی عمومی درباره اینکه خانه چگونه باید باشد تبدیل میکند. دانشجویان میآموزند ایدههای خود را برای مخاطبان غیرمتخصص ارائه کنند، کاری که بخشی از واقعیت روزمره حرفه معماری است. شریک صنعتی درمییابد که بازار چه طرحهایی را جذاب میداند، و دانشکده آموزش معماری را در گسترهای بسیار فراتر از دانشگاه به جامعه میشناساند. از نگاه پروفسور غفاریان حسینی، اهمیت کار در جایی است که آثار دانشجویان اکنون در آن دیده میشوند: در میان دانشجویان، یک شرکت سازنده ملی و عموم مردم، و نه در جلسه نقد آتلیهای که تنها چند نفر آن را میبینند. این طرح الگویی از همکاری با صنعت است که در آن هر طرف چیزی را به میان میآورد که بهتنهایی از عهده تأمین آن برنمیآید، و دانشکده میتواند آن را به شرکای دیگر و به مسائل دیگری با اهمیت ملی تعمیم دهد.