رئیس مؤسسشماره ۱۷۲۶ ژوئن ۲۰۱۶

نخستین رویداد بین‌المللی NZAAR در حوزه محیط طبیعی و ساخته‌شده، شهرها، پایداری و مهندسی پیشرفته

NZAAR ژوئن ۲۰۱۶: بنیان‌گذاری و ریاست نخستین همایش بین‌المللی

پروفسور غفاریان حسینی از بنیان‌گذاران آکادمی پژوهش‌های کاربردی نیوزیلند است و ریاست نخستین رویداد بین‌المللی آن را در پوتراجایای مالزی بر عهده داشت؛ رویدادی که ۵ همایش را در یک روز گرد آورد، رئیس کنفدراسیون ساختمان سبز مالزی رسماً آن را افتتاح کرد و مجموعه‌مقالات داوری‌شده آن همچنان پرحجم‌ترین مجلد این مجموعه است.

هتل شانگری‌لا، پوتراجایا، مالزی

پشت تریبون، نخستین همایش بین‌المللی NZAAR، هتل شانگری‌لا، پوتراجایا، ژوئن ۲۰۱۶
پشت تریبون، نخستین همایش بین‌المللی NZAAR، هتل شانگری‌لا، پوتراجایا، ژوئن ۲۰۱۶

زمینه و مناسبت

نخستین رویداد آکادمی پژوهش‌های کاربردی نیوزیلند در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۶ در هتل شانگری‌لای پوتراجایا برگزار شد. پنج همایش به‌طور هم‌زمان برپا بود: معماری، منظر و محیط ساخته‌شده (ICALBE 2016)؛ مهندسی عمران، سازه‌های پیشرفته و مدیریت ساخت (ICCEASCM 2016)؛ مهندسی محیط زیست و انرژی‌های تجدیدپذیر (ICEERE 2016)؛ جغرافیا، اقلیم و پایداری (ICGCS 2016)؛ و طراحی شهری و برنامه‌ریزی شهری (ICUDCP 2016). این رویداد را رئیس کنفدراسیون ساختمان سبز مالزی به‌طور رسمی افتتاح کرد؛ نشانه‌ای از جایگاهی که این مجموعه نوپا از همان آغاز در میان صنعت و نهادهای حرفه‌ای در پی آن بود.

بنیان‌گذار و رئیس مؤسس

پروفسور غفاریان حسینی این آکادمی را همراه با پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی و Farnaz Sheikh تأسیس کرد و ریاست این نخستین رویداد را بر عهده داشت. راه‌اندازی یک مجموعه همایش بیش از آنکه برگزاری یک رویداد باشد، نهادسازی است. چنین کاری پیش از ارائه نخستین مقاله به یک نهاد ناشر، یک نشریه ادواری ثبت‌شده، فرایند داوری همتا و هویتی علمی نیاز دارد. آکادمی مجموعه‌مقالات خود را در اوکلند با ISSN چاپی 2463-5960 و ISSN الکترونیکی 2463-5979 منتشر کرد و بدین ترتیب این مجموعه از همان روز نخست به‌عنوان نشریه‌ای ادواری به سوابق علمی راه یافت.

مهم‌ترین ویژگی ساختاری آن، الگوی چندهمایشی بود: برگزاری چند همایش موضوعی در یک روز و انتشار یک مجموعه‌مقالات داوری‌شده واحد. پژوهشگران حوزه محیط ساخته‌شده معمولاً از مرزهایی عبور می‌کنند که همایش‌ها در آن‌ها متوقف می‌مانند. معماری که عملکرد انرژی را بررسی می‌کند، مهندسی که سازه را مدل‌سازی می‌کند و برنامه‌ریزی که فرم شهری را مطالعه می‌کند، چه‌بسا به یک شهر واحد بپردازند، اما معمولاً یافته‌های خود را در نشست‌های جداگانه و برای مخاطبان جداگانه ارائه می‌کنند. الگوی NZAAR همه آنان را زیر یک سقف، با نشست‌های مشترک و در یک مجلد گرد آورد. هویت GDI از همین انتخاب سرچشمه می‌گیرد؛ همایشی که آگاهانه سه رویکرد سبز، دیجیتال و هوشمند را، که معمولاً جدا از هم دنبال می‌شوند، در کنار هم می‌نشاند.

پیوندی میان دو پایگاه دانشگاهی

این مجموعه بر پایه سوابق حرفه‌ای او در مالزی و نیوزیلند شکل گرفت. پروفسور غفاریان حسینی کارشناسی ارشد را در سال ۲۰۰۸ و دکتری را در سال ۲۰۱۲ از دانشگاه پوترا مالزی (UPM) دریافت کرد و از ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ در همان دانشگاه پژوهشگر و مدرس بود. او از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ مدرس ارشد اصلی دانشگاهی و هماهنگ‌کننده پژوهش و توسعه در دانشگاه فناوری خلاق لیمکوکوینگ بود و در سال ۲۰۱۴ به AUT پیوست. در همان سال، RG UBE Lab را همراه با پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی بنیان نهاد؛ کنسرسیومی پژوهشی مستقر در نیوزیلند، کانادا و مالزی. NZAAR محل دیدار منظمی برای این شبکه فراهم آورد که آثارش در نیوزیلند منتشر می‌شد و نشست‌هایش در مالزی برگزار می‌شد.

بخش بزرگی از پژوهش‌هایی که جایگاه بین‌المللی پروفسور غفاریان حسینی را تثبیت کرد، در شهر استوایی ریشه داشت. از جمله مطالعات مشترک این دو استاد می‌توان به عملکرد حرارتی حیاط‌های بدون سایه در اقلیم‌های گرم و مرطوب با ۴۰۰ استناد، و کاهش جزیره گرمایی شهری در کوالالامپور، سنگاپور و هنگ‌کنگ با ۵۷۷ استناد اشاره کرد. در همان رویداد آغازین نیز مقاله‌ای از این دو استاد و همکارانشان عملکرد حرارتی فضاهای باز را در بستر استوایی کوالالامپور بررسی کرد؛ این مسیر پژوهشی بعدها با عنوان تحلیل آسایش حرارتی فضای باز در یک پردیس دانشگاهی در کوالالامپور در مجله Science of the Total Environment منتشر شد.

مضامین برگرفته از یک برنامه پژوهشی

۵ همایش آغازین بر اساس فهرستی دلبخواهی انتخاب نشده بودند. هر یک با حوزه‌ای متناظر بود که بنیان‌گذاران در آن فعالیت داشتند. طراحی شهری و برنامه‌ریزی شهری با پژوهش‌های مربوط به جزیره گرمایی شهری و آسایش در فضای باز؛ همایش معماری و محیط ساخته‌شده با پژوهش‌ها درباره حیاط‌ها، خانه‌های بومی و بام‌های سبز، که مورد اخیر تاکنون ۱٬۳۰۴ بار مورد استناد قرار گرفته است؛ مهندسی محیط زیست و انرژی‌های تجدیدپذیر با مقالات مروری درباره استحصال آب باران و تصفیه فاضلاب در محیط‌های ساخته‌شده سبز؛ و مهندسی عمران و مدیریت ساخت با پژوهش‌های حوزه ساخت که پروفسور غفاریان حسینی همراه با همکارانش در AUT پایه‌ریزی می‌کرد.

طراحی این مجموعه همایش‌ها بر محور یک دستور کار پژوهشی، و نه بر پایه بازار فروش جایگاه در همایش، از همان روز نخست به NZAAR هویتی علمی بخشید. این رویکرد همچنین به بنیان‌گذاران امکان داد مقالات هر ۵ همایش را با تخصص واقعی داوری کنند؛ شرطی که نمایه‌شدن بعدی این مجموعه در گرو آن بود. افتتاح رویداد به دست رئیس کنفدراسیون ساختمان سبز مالزی نشان داد که این دستور کار افزون بر دانشگاه، پاسخگوی نیازهای صنعت نیز هست؛ پیوند میان پژوهش و عمل که پروفسور غفاریان حسینی از آن پس، از مطالعات Green Star در سال‌های بعد تا بخش صنعتی GDI 2026، همواره دنبال کرده است.

میراثی ماندگار در آثار منتشرشده

نخستین رویداد ۴۳ مقاله داوری‌شده را در ۱۹۰ صفحه منتشر کرد که بزرگ‌ترین مجلد از چهار مجلد NZAAR است؛ موضوعات این مقالات از اتمسفر معماری مجازی و فیزیکی تا راهبردهای افزایش بهره‌وری انرژی ساختمان‌های موجود نیوزیلند در شرایط اقلیمی گرم‌تر و مدیریت ریسک منابع آب در آسیای مرکزی را در بر می‌گرفت. مجموعه‌مقالات این رویداد الگوی انتشاری را پایه‌گذاری کرد که این مجموعه ۱۳ ماه بعد با آن به Web of Science راه یافت. NZAAR در مجموع چهار رویداد خود، ۱۱۸ مقاله از بیش از ۲۵۰ نویسنده را در ۷۴۹ صفحه منتشر کرد.

مجلد نخست همچنین قواعد ویرایشی‌ای را تثبیت کرد که این مجموعه تا پایان به آن‌ها پایبند ماند: یک مجموعه‌مقالات برای همه همایش‌ها، دسته‌بندی مقالات بر حسب همایش، و انتشار پیوسته ذیل همان عنوان پیایند. همین پیوستگی است که امروز اجازه می‌دهد چهار مجلد موجود در بایگانی GDI Academy سندی واحد از سیر تحول این مجموعه خوانده شوند، نه گزارش چهار نشست بی‌ارتباط.

خاستگاه GDI

همایش‌هایی که پروفسور غفاریان حسینی امروز سرپرستی آن‌ها را بر عهده دارد، ریشه در پوتراجایا دارند. محورهایی که نخستین بار در آنجا گرد هم آمد، در دوره‌های بعدی بازآرایی شد و سرانجام به سه محور سبز، دیجیتال و هوشمند مجموعه همایش‌های GDI انجامید؛ مجموعه‌ای که او در سال ۲۰۲۵ همراه با پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی در AUT بنیان نهاد. نخستین دوره GDI بیش از ۲۰۰ مقاله کامل و ۹ سخنرانی کلیدی داشت، بخش صنعتی ۲۰۲۶ در اوج خود بیش از ۳۰۰ شرکت‌کننده را میزبانی کرد و دوره سوم برای سال ۲۰۲۷ در کوالالامپور و با همکاری CIOB Malaysia برنامه‌ریزی شده است.

این رویداد بنیادین همچنین آغازگر سوابق او در ریاست و برگزاری همایش‌ها بود؛ سوابقی که اکنون ANZAScA 2020، SASBE 2024 و میزبانی IGLC32 از سوی گروه تحت مدیریت او را در بر می‌گیرد، در کنار عضویت در کمیته علمی بیش از ۱۰۰ همایش بین‌المللی در ۳۳ کشور و ۶ قاره. شیوه‌هایی که در سال ۲۰۱۶ شکل گرفت، یعنی ایجاد رویدادی دنباله‌دار پیش از جذب مخاطب، دعوت از مدیران صنعت برای افتتاح رویداد و گردآوردن رشته‌های مختلف در یک سالن، همچنان در این سوابق گسترده‌تر به چشم می‌خورد. از افتخارات هر رئیس مؤسس آن است که ببیند الگویی که بنا نهاده از شکل نخستین خود فراتر رفته است، و تبدیل NZAAR به GDI نمونه همین دستاورد است.

۵همایش در نخستین رویداد
۴۳مقاله؛ پرحجم‌ترین مجموعه‌مقالات NZAAR
۱۱۸مقاله در مجموع دوره‌های همایش

تصاویر، فیلم‌ها و اسناد