زمینه و مناسبت
آکادمی پژوهشهای کاربردی نیوزیلند ۶ ماه پس از نخستین رویداد خود، دومین رویداد بینالمللیاش را در ۸ دسامبر ۲۰۱۶ در هتل GTower کوالالامپور برگزار کرد. در این رویداد ۴ همایش بهطور همزمان برگزار شد: معماری، منظر، طراحی داخلی و برنامهریزی شهری (ALIU 2016)؛ BIM، ساخت دیجیتال و شبیهسازی و بصریسازی محاسباتی (BDC 2016)؛ مهندسی عمران، مهندسی مکانیک و مدیریت ساخت (CMC 2016)؛ و پایداری، ساختمانهای سبز، مهندسی محیط زیست و انرژیهای تجدیدپذیر (SGER 2016). مجموعهمقالات این رویداد ۲۴ مقاله داوریشده را در ۱۹۴ صفحه در بر دارد.
این دوره با ۴ همایش به جای ۵، کوچکتر از رویداد آغازین در پوتراجایا بود، اما مرزهای موضوعی آن روشنتر تعریف شد. بنیانگذاران معماری، معماری منظر، طراحی داخلی و برنامهریزی را در یک همایش گرد آوردند، مهندسی عمران و مکانیک را با مدیریت ساخت پیوند دادند و همایش ویژه پایداری و ساختمانهای سبز را حفظ کردند. جایگاه چهارم به موضوعی کاملاً تازه رسید.
ساماندهی چرخش دیجیتال
ریاست این رویداد با پروفسور غفاریان حسینی بود و او به همراه دیگر بنیانگذاران، پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی و Farnaz Sheikh، ساختار موضوعی آن را طراحی کرد؛ از جمله تصمیم به افزودن همایشی ویژه BIM و طراحی محاسباتی. مهمترین اختیار رئیس همایش، تعیین موضوعاتی است که جامعه علمی گرد آنها جمع میشود و این نخستین بار بود که این اختیار در این مجموعه همایشها به شکلی جدی به کار گرفته شد.
پژوهشهایی که این تصمیم بر آنها تکیه دارد
این تصمیم مستقیماً از پژوهشهایی سرچشمه میگرفت که پروفسور غفاریان حسینی در آن زمان هدایت میکرد. مقاله مروری درباره بهکارگیری BIM، که پروفسور غفاریان حسینی نویسنده اول آن است و مزایای BIM را در کنار ریسکها و چالشهای پیادهسازی آن بررسی میکند، در همین دوره در Renewable and Sustainable Energy Reviews منتشر شد و تاکنون ۱٬۲۶۶ بار مورد استناد قرار گرفته است. در همان ماهها، پروفسور غفاریان حسینی نویسنده اصلی چند مقاله دیگر بود: مقالهای درباره راهبرد آمادگی و پیادهسازی BIM برای شرکتهای ساختمانی کوچک و متوسط برای سیوسومین همایش W78 CIB در بریزبن، چارچوبی برای اجرای BIM برای همایش بینالمللی BIM در سائوپائولو و لیسبون، و مقالهای درباره تلفیق واقعیت افزوده با BIM برای هماهنگی کارگاه ساختمانی برای CONVR 2016 در هنگکنگ، سه روز پس از رویداد کوالالامپور. پروفسور غفاریان حسینی از سال ۲۰۱۵ نماینده AUT در هیئت ملی BIM Education New Zealand بود و در سال ۲۰۱۶ در تدوین گزارش نیوزیلند درباره حمایت از بهکارگیری BIM که به UK BIM Academic Forum ارائه شد مشارکت داشت. افزودن BDC 2016، مجموعه همایشهایی را که او ریاست آن را بر عهده داشت با گفتوگوی بینالمللیای که خود در هدایت آن سهیم بود همسو کرد.
برنامه دیجیتال در AUT پیشینهای طولانیتر دارد. پروفسور غفاریان حسینی مفهوم یکپارچه nD BIM و مدیریت ساختمان دانشبنیان را نخستین بار در سمپوزیوم پژوهش محیط ساختهشده نیوزیلند در سال ۲۰۱۴، یعنی سال پیوستن او به AUT، ارائه کرد و سپس این مفهوم در مجلات معتبر منتشر شد. در دسامبر ۲۰۱۶ این مفهوم پایه یک طرح پژوهشی دکتری بود، و همایش BIM و طراحی محاسباتی بستری برای همین نوع پژوهش در این مجموعه همایشها فراهم کرد.
ایدههایی که به داوری همتایان سپرده شد
این رویداد آثار آیندهنگرانه خود پروفسور غفاریان حسینی را نیز در بر داشت. او در ALIU 2016 هدایت نگارش مقالهای را بر عهده داشت که خانههای تاشوی رباتیک را برای سبک زندگی شهری نیمهروزه پیشنهاد میکرد؛ بررسی اینکه خانههای هوشمند و انطباقپذیر چگونه میتوانند پاسخی به فشارهای زندگی در شهرهای پرتراکم باشند. این مقاله ادامه مسیر فکری مقالات مروری پیشین او درباره خانههای هوشمند بود و نوشتههای عمومی بعدیاش درباره زندگی اشتراکی و کار اشتراکی را پیشاپیش نشان میداد. در SGER 2016 نیز مقالهای با همکاری Nicola Naismith و همکارانی از AUT بهرهوری صنعت ساخت نیوزیلند را بررسی کرد؛ موضوعی که همچنان از محورهای اصلی پژوهش در دانشکده است.
از دیگر مقالات این مجلد میتوان به پژوهشی درباره آتلیههای طراحی مشارکتی مبتنی بر BIM، ارزیابی شیوههای جانمایی تأسیسات کارگاهی در پروژههای ساختمانی نیجریه و پژوهشی درباره فضاهای تفریحی عمومی در شرایط افزایش تراکم شهری در اوکلند اشاره کرد. این مقالات در کنار هم نشان میدهند که این مجموعه همایشها از همان آغاز همان راهی را میپیمود که بنیانگذارانش در نظر داشتند: طرح مسائل نیوزیلند در کنار مسائل جنوب شرق آسیا و آفریقا، در یک مجمع واحد و با یک فرایند داوری همتا.
تربیت نسل آینده
مقالات دسامبر ۲۰۱۶ همچنین نشان میدهد که پروفسور غفاریان حسینی در آن زمان چه تیم پژوهشیای را در AUT شکل میداد. مقاله خانههای تاشوی رباتیک با همکاری Tongrui Zhang، Dat Tien Doan و Attiq Ur Rehman نوشته شد و Zhang و Doan در شمار نویسندگان مطالعه بهرهوری نیز بودند. هر سه نفر بعدها دوره دکتری را با راهنمایی پروفسور غفاریان حسینی در مقام استاد راهنما به پایان رساندند: Doan در سال ۲۰۱۹ با رسالهای درباره ارتقای گواهینامه Green Star از راه گسترش بهکارگیری BIM، Zhang در سال ۲۰۱۹ با رسالهای درباره یکپارچهسازی BIM با سامانههای مدیریت ساختمان، و Rehman در سال ۲۰۲۲ با رسالهای درباره اعتماد و حکمرانی در فناوری خودروهای خودران.
این مجموعه رویدادها برای این دانشجویان، مخاطبانی بینالمللی را در همان آغاز راه فراهم کرد و آنان نیز جریانی پیوسته از پژوهشهای کاربردی دقیق از نیوزیلند را به این مجموعه آوردند. این رابطه اصلی را نشان میدهد که در سراسر دوران مدیریت پروفسور غفاریان حسینی دیده میشود: همایشها به همان اندازه که ابزار نشر یافتهها هستند، ابزار توانمندسازی پژوهشگران نیز به شمار میآیند. سوابق راهنماییای که از دل این گروه پدید آمد، اکنون ۲۱ رساله دکتری و ۱۵۸ پروژه پژوهشی کارشناسی ارشد به پایان رسیده را در بر میگیرد.
دههای سرنوشتساز
در آن زمان، بهکارگیری BIM در نیوزیلند و جنوب شرق آسیا هنوز فراگیر و یکدست نبود و طراحی محاسباتی بیشتر به دفاتر تخصصی و گروههای پژوهشی محدود میشد. یک دهه بعد، ساخت دیجیتال، دوقلوی دیجیتال و هوش مصنوعی در کانون این حوزه و نیز در کانون پژوهشهای خود پروفسور غفاریان حسینی قرار گرفتهاند. وی از سال ۲۰۲۱ پژوهشگر وابسته مرکز پژوهشهای هوش مصنوعی AUT، از سال ۲۰۲۳ عضو گروه مرجع هوش مصنوعی در دفتر مشاور ارشد علمی نخستوزیر و از سال ۲۰۲۵ تنها مشاور دانشگاهی کمیته ملی BIMinNZ است. محور دیجیتال اکنون یکی از ۳ رکن مجموعه همایشهای GDI به شمار میرود.
پیوستگی میان BDC 2016 و فعالیتهای امروز را در کارهای سردبیری پروفسور غفاریان حسینی نیز میتوان دید. وی همراه با Farzad Pour Rahimian، Nashwan Dawood و پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی، سردبیری مهمان ویژهنامهای از مجله Construction Innovation با موضوع زمینهسازی برای توسعه و پیادهسازی دوقلوهای دیجیتال را بر عهده داشت. همان پرسش که چگونه سوابق دیجیتال میتوانند پاسخگویی را در سراسر عمر ساختمان تضمین کنند، در یادداشت تحلیلی وی درباره اصلاح نظام صدور پروانه ساختمان نیز دیده میشود. موضوعی که در سال ۲۰۱۶ در کوالالامپور تنها محوری تخصصی در یک همایش بود، یک دهه بعد به مسئلهای در سطح قانونگذاری ملی و پژوهشهای علمی بینالمللی تبدیل شده است.
رویداد دسامبر ۲۰۱۶ نخستین جایی بود که این محور در زنجیره همایشهایی که پروفسور غفاریان حسینی بنیان نهاد ظاهر شد. انتقال رویداد به کوالالامپور دامنه آن را نیز گسترش داد و آن را در یک مرکز منطقهای با جامعه دانشگاهی و حرفهای قوی و دسترسی بهتر برای شرکتکنندگان بینالمللی مستقر کرد؛ همه رویدادهای بعدی NZAAR نیز در همین شهر برگزار شد.
