اظهارنظر رسانه‌ایشماره ۰۵۱۲ نوامبر ۲۰۲۱

Architecture Now، گزارش ویژه، ۱۲ نوامبر ۲۰۲۱

Re-imagining the Concepts of ‘Co-living’ and ‘Co-working’

در اوج اختلال‌های ناشی از همه‌گیری، پروفسور غفاریان حسینی و پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی در Architecture Now استدلال کردند که زندگی اشتراکی و فضای کار اشتراکی باید در برنامه‌ریزی شهرهای آینده جای داشته باشند، به شرط آنکه انعطاف‌پذیری به‌طور سنجیده و منضبط طراحی شود. این مقاله بر کارهای کارگاه طراحی سال آخر رشته مهندسی معماری AUT و یک دهه پژوهش درباره ساختمان‌های هوشمند تکیه داشت.

Architecture Now

پرسشی از دوران همه‌گیری برای شهر هوشمند

در نوامبر ۲۰۲۱، در شرایطی که دورکاری همچنان شیوه استفاده نیوزیلندی‌ها از خانه و محل کار را دگرگون می‌کرد، پروفسور غفاریان حسینی به همراه پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی یادداشتی در Architecture Now درباره آینده فضاهای اشتراکی زندگی و کار نوشت. او این یادداشت را در مقام مدیر گروه مهندسی محیط ساخته‌شده در AUT، سمتی که از سال ۲۰۲۰ بر عهده داشت، نوشت و موضوع را در چارچوب گسترده‌تر مفهوم زندگی هوشمند مطرح کرد. به گفته نویسندگان، اصطلاح «شهر هوشمند» تقریباً در هر بحثی درباره تحول محیط ساخته‌شده شنیده می‌شود، اما تحقق عملی آن مستلزم تحولی فرهنگی در شیوه تصور، تخصیص و استفاده از فضای زیستی است. همه‌گیری این بحث دانشگاهی را برای هر خانواده و هر کارفرمایی به مسئله‌ای عملی تبدیل کرده بود.

زندگی هوشمندتر، به‌عنوان یکی از ویژگی‌های کلیدی شکل‌گیری شهر هوشمند، مستلزم گذاری بنیادین از فضاهای ایستا به فضاهای پویاست.

ArchitectureNow، ۱۲ نوامبر ۲۰۲۱

از فضای ایستا به فضای پویا، با نظم و روش

ادعای محوری مقاله این بود که زندگی هوشمندتر، که از ویژگی‌های اصلی شهر هوشمند است، گذار از فضاهای ایستا به فضاهای پویا را ایجاب می‌کند؛ فضاهایی که در آن‌ها انعطاف‌پذیری و آزادی عمل زیاد از ویژگی‌های بدیهی هر فضای زیستی است. این ادعا با دقت محدود شده بود. انعطاف‌پذیری به معنای درآمیختن کار و زندگی نبود؛ پروفسور غفاریان حسینی تأکید داشت که مرز میان این دو باید حفظ شود، و در عین حال می‌پذیرفت که در محیطی پویا نمی‌توان هم‌پوشانی آن‌ها را نادیده گرفت و باید از پیش برای آن طراحی کرد و آن را به حال خود رها نکرد. این یک موضع طراحی است، نه شعاری درباره سبک زندگی. این موضع از معماران و مهندسان می‌خواهد از همان آغاز الگوهای متغیر بهره‌برداری از فضا را در برنامه‌ریزی لحاظ کنند، به‌جای آنکه هر بار با تغییر الگوهای کار و زندگی خانوادگی، ساختمان‌ها را بازسازی کنند.

این دیدگاه، ادامه کار پیشین پروفسور غفاریان حسینی درباره ماهیت خانه‌های هوشمند بود؛ فصلی از کتاب که در سال ۲۰۱۷ درباره کاربرد فناوری‌های هوشمند برای آینده‌ای هوشمندتر در شهرها منتشر شد. این مقاله همان خط فکری را از واحد مسکونی منفرد به ساختمان‌های اشتراکی گسترش داد؛ جایی که این پرسش که آیا فناوری و انعطاف‌پذیری واقعاً در خدمت ساکنان است، به مسئله طراحی برای گروه‌ها و اجتماعات تبدیل می‌شود، نه برای خانوارهای منفرد.

نویسندگان از شور و هیجان سطحی پرهیز کردند. به باور آنان، همه‌گیری نشان داده بود که طراحی فضا باید تاب‌آورتر شود و طراحان باید امکان انطباق را در طرح‌های خود پیش‌بینی کنند. انزوای اجتماعی از پیامدهای جانبی مهم دورکاری است و زندگی اشتراکی و کار اشتراکی می‌توانند به رفع آن کمک کنند. با این حال، فضاهای کار اشتراکی که به‌درستی طراحی نشده باشند می‌توانند به بهره‌وری آسیب بزنند. به اعتقاد پروفسور غفاریان حسینی، پیش از تأیید هر دفتر کار اشتراکی باید مطالعه امکان‌سنجی جامعی انجام شود و نوع کارها و افرادی را که آن‌ها را انجام می‌دهند، هم از دیدگاه طراحی و هم از دیدگاه عملی، بررسی کند. ارزش فضای مشترک به تناسب آن با نوع کار بستگی دارد، و این پرسشی تجربی است که باید پیش از سرمایه‌گذاری به آن پاسخ داد، نه پس از بهره‌برداری.

پشتوانه پژوهشی این دیدگاه

این استدلال، چکیده بیش از یک دهه پژوهش درباره محیط‌های هوشمند و پاسخگو بود. مقاله مروری پروفسور غفاریان حسینی در سال ۲۰۱۳ درباره ماهیت خانه‌های هوشمند آینده که ۲۴۰ بار مورد استناد قرار گرفته، سیر تحول از به‌کارگیری فناوری اطلاعات در خانه‌ها تا انطباق آن‌ها با اصول پایداری را بررسی کرد. مقاله تحلیلی سال ۲۰۱۶ درباره چیستی ساختمان هوشمند با ۵۱٬۶۲۷ بازدید در وب‌سایت ناشر، پرخواننده‌ترین مقاله تاریخ Architectural Science Review شده است و بررسی انتقادی شهرها و ساختمان‌های هوشمند در سال ۲۰۱۸ مسیر آینده این حوزه را ترسیم کرد. این آثار در کنار هم، هوشمندی را در چگونگی پاسخ ساختمان به ساکنانش جست‌وجو می‌کنند و این همان پیش‌فرض فضای پویایی است که مقاله پیشنهاد کرده بود.

دغدغه بهره‌وری و بهزیستی نیز پشتوانه‌ای به همان اندازه محکم داشت. مقاله مروری سال ۲۰۱۸ با عنوان Sick Building Syndrome: Are We Doing Enough? که ۳۷۳ بار استناد شده، بررسی کرد که محیط‌های داخلی چگونه به ساکنان خود آسیب می‌زنند، و مقاله‌ای در سال ۲۰۱۹ در CAADRIA (همایش پژوهش در طراحی معماری به کمک رایانه در آسیا) پیش‌تر بررسی کرده بود که فناوری‌های غوطه‌ورساز چگونه می‌توانند الگوهای کاری بسیار کارآمدی را در ادارات هوشمند رواج دهند. بنابراین هشدار درباره دفاتر کار اشتراکیِ آزموده‌نشده برخاسته از شهود نبود؛ موضع پژوهشگرانی بود که سال‌ها بررسی کرده بودند ساختمان‌ها چگونه برای کاربرانشان موفق می‌شوند یا ناکام می‌مانند.

آتلیه طراحی به‌مثابه گواه

این مقاله با آثار آتلیه طراحی سال آخر دوره کارشناسی مهندسی (Honours) در رشته مهندسی معماری همراه بود؛ آتلیه‌ای که در آن دانشجویان بلوک‌های اجتماعی با کاربری مختلط را برای سایتی در شهر اوکلند طراحی کردند و با تفسیر خود از زندگی و کار اشتراکی، به فضاهای جمعی، ارتباط عمودی، میدان‌های باز و طراحی زیست‌دوست پرداختند. پروفسور غفاریان حسینی این رشته را از زمان تأسیس می‌شناخت: او در سمت مدیر برنامه آموزشی، گرایش مهندسی معماری را در سال ۲۰۱۸ در نخستین اعتباربخشی آن توسط انجمن مهندسی نیوزیلند به نتیجه رسانده بود؛ اعتباربخشی‌ای که به موجب توافق‌نامه واشنگتن در سطح بین‌المللی به رسمیت شناخته می‌شود. انتشار آثار دانشجویان در نشریات معماری کشور، این رشته و دانش‌آموختگانش را در معرض دید جامعه حرفه‌ای قرار داد که قرار بود آنان را به کار گیرد.

این استودیو همچنین با پژوهش‌های پروفسور غفاریان حسینی درباره مسکن و محله‌های همساز با اقلیم، که از حمایت مالی برخوردار بودند، پیوند داشت؛ این پژوهش‌ها در سال ۲۰۲۰ به طرح‌های مفهومی کاربری مختلط اجتماع‌محور برای محله‌های اوکلند و در سال ۲۰۲۲، با همکاری شورای شهر لوئر هات، به الگوهای مسکن اجتماع‌محور و همساز با اقلیم برای لوئر هات انجامید. آموزش، پژوهش و یادداشت‌نویسی عمومی با یکدیگر هم‌سو بودند: پرسش‌هایی که دانشجویان در استودیو بررسی می‌کردند همان پرسش‌های گروه پژوهشی بود و مقاله هر دو را به متخصصان و کارفرمایان منتقل می‌کرد.

فعالیت‌های سردبیری در حوزه پژوهش‌های مسکن

اعتبار این مقاله همچنین برخاسته از جایگاه پروفسور غفاریان حسینی در هیئت تحریریه مجلات حوزه مسکن بود. او در سال ۲۰۲۱، یعنی همان سال انتشار مقاله، به سمت دبیر وابسته Journal of Housing and the Built Environment، مجله‌ای در چارک اول (Q1) از انتشارات Springer Nature، و نیز Frontiers in Built Environment منصوب شد و از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ دبیر وابسته Architectural Science Review بود. دبیران چنین مجلاتی تعیین می‌کنند کدام پژوهش‌ها درباره مسکن، تراکم و کاربری فضا به ادبیات علمی بین‌المللی راه یابد. نگارش مقاله برای یک نشریه حرفه‌ای از چنین جایگاهی، تازه‌ترین مباحث علمی را مستقیماً به معماران، سازندگان و کارفرمایانی رساند که درباره شکل نسل آینده مسکن و فضاهای کاری نیوزیلند تصمیم می‌گرفتند؛ آن هم در زمانی که این تصمیم‌ها در حال بازنگری بود.

پیش‌بینی‌ای که درست از آب درآمد

اکنون که پنج سال از انتشار این مقاله می‌گذرد، روشن است که بحث‌هایی را پیش‌بینی کرده بود که امروز در کانون فعالیت حرفه‌ای قرار دارند: محیط کار ترکیبی، نقش فضاها و امکانات مشترک در مسکن با تراکم متوسط و هزینه اجتماعی دورکاری. تأکید مقاله بر انجام مطالعات امکان‌سنجی پیش از پذیرش دفاتر کار اشتراکی، با توجه به دشواری‌هایی که بسیاری از سازمان‌ها از آن پس در اجرای کار ترکیبی داشته‌اند، توصیه‌ای سنجیده به نظر می‌رسد. این مقاله بخشی از همکاری مستمر با Architecture Now است که با گزارش ویژه نورومعماری در سال ۲۰۱۹ آغاز شد و با مقالات بعدی پروفسور غفاریان حسینی و پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی درباره رتبه‌بندی‌های زیست‌پذیری و نقش طرح جامع جدید اوکلند در دستیابی به آینده‌ای هوشمند و پایدار ادامه یافت. افزون بر این، مقاله به موضوعاتی اشاره دارد که پروفسور غفاریان حسینی بعدها در مدیریت بدون دیوار به آن‌ها بازگشت.

۵۱٬۶۲۷بازدید؛ پرخواننده‌ترین مقاله در تاریخ مجله Architectural Science Review
۳۷۳استناد به مقاله مروری سندرم ساختمان بیمار
۲۰۱۸نخستین اعتباربخشی این گرایش از سوی انجمن مهندسی نیوزیلند

تصاویر، فیلم‌ها و اسناد