همکاری‌های بین‌المللیشماره ۱۳ژوئن ۲۰۲۵

بازدید دانشگاهی از دانشگاه فناوری و طراحی سنگاپور، سنگاپور

بازدید از دانشگاه فناوری و طراحی سنگاپور

پروفسور غفاریان حسینی در ژوئن ۲۰۲۵ برای بررسی زمینه‌های همکاری از دانشگاه فناوری و طراحی سنگاپور، یکی از متمایزترین دانشگاه‌های جوان آسیا، دیدن کرد. این بازدید بر سابقه پژوهشی وی تکیه داشت که پیش‌تر به مسائل اقلیم شهری و ساختمان در سنگاپور نیز پرداخته بود، و نیز بر سال‌ها فعالیت حرفه‌ای در پیوند دادن طراحی و مهندسی در قالب یک رویکرد دانشگاهی واحد.

دانشگاه فناوری و طراحی سنگاپور، سنگاپور

در SUTD، سنگاپور، ژوئن ۲۰۲۵
در SUTD، سنگاپور، ژوئن ۲۰۲۵

زمینه و مناسبت

پروفسور غفاریان حسینی در ژوئن ۲۰۲۵، زمانی که مدیر گروه مهندسی محیط ساخته‌شده AUT بود، از دانشگاه فناوری و طراحی سنگاپور بازدید کرد. میزبانان او F. Peter Ortner، استادیار و هماهنگ‌کننده دوره‌های کارشناسی ارشد معماری و دکتری معماری و طراحی پایدار SUTD، و پروفسور Lim Seh Chun، معاون آموزشی پیشین این دانشگاه، بودند. برنامه بازدید شامل گفت‌وگو در سطح مدیران ارشد و بازدید از امکانات SUTD، از جمله آزمایشگاه ساخت آن، بود. پروفسور غفاریان حسینی برداشت‌های خود را در گزارشی عمومی از این بازدید که در ۶ ژوئیه ۲۰۲۵ منتشر شد بیان کرده است.

تأملی در یک الگوی سازمانی

آنچه بیش از همه نظر پروفسور غفاریان حسینی را جلب کرد، افزون بر پویایی فکری پردیس، جسارتی بود که SUTD با آن، به‌عنوان مؤسسه‌ای جوان، جایگاهی در جامعه جهانی دانشگاهی و نوآوری برای خود باز کرده است. این دانشگاه در زمانی کوتاه روایتی گیرا از یادگیری میان‌رشته‌ای طراحی‌محور ساخته است که بر پیوند با نیازهای روز، چابکی و بلندپروازی استوار است. این برداشت، داوری یک مدیر دانشگاهی است که دوران حرفه‌ای خود را صرف ایجاد همین نوع یکپارچگی کرده است. پروفسور غفاریان حسینی پیش از اخذ کارشناسی ارشد و دکتری در رشته مطالعات معماری از دانشگاه پوترا مالزی (UPM)، در رشته مهندسی معماری تحصیل کرد و از آن زمان همواره در نقطه تلاقی طراحی و مهندسی فعالیت کرده است.

این باور در AUT جامه نهادی پوشید. پروفسور غفاریان حسینی ۸ دوره آموزشی را طراحی کرد، از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ مدیریت دوره کارشناسی مهندسی معماری BE (Hons) را بر عهده داشت و این دوره را تا اخذ نخستین اعتباربخشی انجمن مهندسی نیوزیلند در چارچوب توافق‌نامه واشنگتن هدایت کرد. از این رو دانشگاهی که میان‌رشتگی را هویت خود ساخته و آن را تنها یک آرمان نمی‌داند، طرف گفت‌وگویی طبیعی است، و شباهت‌های آن با دانشکده محیط‌های آینده بی‌درنگ آشکار شد: تعهد مشترک به پایداری و فناوری‌های نوظهور، نگاه‌های همسو به آموزش آینده‌نگر معماری، و آمادگی برای آموزش توأمان طراحی و مهندسی، کاری که دانشگاه‌های متشکل از دانشکده‌های جدا از هم اغلب به دشواری از عهده آن برمی‌آیند.

درس این بازدید به همان اندازه که به برنامه درسی مربوط است، به هویت دانشگاه نیز مربوط است. SUTD نشان می‌دهد که دانشگاهی جوان برای کسب جایگاه بین‌المللی نیازی به تقلید از دانشگاه‌های قدیمی ندارد؛ آنچه نیاز دارد، تعریفی روشن از خود است که به‌طور پیوسته در دوره‌های آموزشی، پژوهش‌ها و امکاناتش نمود یابد. همین باور در دوره‌های بعدی مدیریت پروفسور غفاریان حسینی نیز دیده می‌شود. او از ژانویه ۲۰۲۶ در مقام رئیس دانشکده محیط‌های آینده، مدیریت بیش از ۱۰۰ عضو هیئت علمی و کارمند را در دو گروه معماری و مهندسی محیط ساخته‌شده بر عهده دارد و برنامه‌های علمی دانشکده را حول این دو محور اصلی بازآرایی کرده است. دانشکده‌ای که با پیوند طراحی و مهندسی تعریف شود، نه با فهرستی از گروه‌های آموزشی، همان الگویی است که گفت‌وگوهای سنگاپور آن را به‌روشنی نمایان کرد.

زمینه‌های مشترک پژوهشی

این بازدید تنها بر هم‌سویی دو نهاد استوار نبود و محتوای علمی نیز داشت. یکی از پراستنادترین آثار پروفسور غفاریان حسینی، یعنی مقاله مروری جامع درباره راهبردهای کاهش جزیره گرمایی شهری در کوالالامپور، سنگاپور و هنگ‌کنگ که در سال ۲۰۱۷ در مجله Cities منتشر شد، ۵۷۷ بار مورد استناد قرار گرفته است. در این مقاله، سنگاپور یکی از ۳ نمونه مرجع برای کاهش گرما در شهرهای متراکم آسیایی است؛ موضوعی که با برنامه طراحی پایدار SUTD نزدیکی بسیار دارد.

این پیوند در راهنمایی‌های پروفسور غفاریان حسینی نیز دیده می‌شود. دانشجوی دکتری او، دکتر Damiloju Adeyina، در سال ۲۰۲۳ رساله خود را درباره چارچوب خانه پسیو در اقلیم‌های با غلبه نیاز سرمایشی به پایان رساند؛ او پیش‌تر یک مطالعه موردی درباره سنگاپور را در همایش پژوهش‌های خورشیدی آسیا و اقیانوسیه ارائه کرده بود. در سال ۲۰۲۴ نیز پروژه‌ای در مقطع کارشناسی ارشد مدیریت ساخت با راهنمایی او، با الهام از تجربه سنگاپور، این پرسش را بررسی کرد که آیا استفاده از BIM باید در نیوزیلند الزامی شود. اگر RG UBE Lab را نیز در نظر بگیریم، که پروفسور غفاریان حسینی در سال ۲۰۱۴ همراه با پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی بنیان نهاد و در نیوزیلند، کانادا و مالزی فعالیت دارد، این سفر ادامه یک دهه فعالیت علمی در پیوند با جنوب شرق آسیا بود، نه نخستین آشنایی.

ساخت دیجیتال نیز زمینه مشترک دیگری است. مقاله مروری پروفسور غفاریان حسینی درباره به‌کارگیری BIM و مزایا، مخاطرات و چالش‌های آن تاکنون ۱٬۲۶۶ بار مورد استناد قرار گرفته است و ویژه‌نامه‌ای که او به‌عنوان سردبیر مهمان درباره توسعه و پیاده‌سازی دوقلوی دیجیتال منتشر کرد، AUT را به بخشی از مباحث بین‌المللی درباره مدیریت دیجیتال ساختمان‌ها و شهرها بدل کرد. آزمایشگاه ساخت SUTD نیز از منظر طراحی و ساخت به همین موضوع می‌پردازد.

سنگاپور، الگویی برای Aotearoa

سنگاپور به یکی از الگوهای مرجع جهان در برنامه‌ریزی، مقررات ساختمانی و دولت الکترونیک بدل شده است. سامانه‌های ملی صدور پروانه و اطلاعات ساختمان در این کشور نشان می‌دهد که چگونه کشوری کوچک با نظام اداری کارآمد می‌تواند در ساخت دیجیتال پیشرو باشد؛ پروفسور غفاریان حسینی بعدها در یادداشت خود درباره اصلاح فرایند صدور پروانه ساختمانی در نیوزیلند از این تجربه بهره گرفت. اهمیت این موضوع جنبه عملی دارد. پروفسور غفاریان حسینی مشاور کمیته ملی BIMinNZ (بخش دانشگاهی) است، یعنی تنها کرسی مشورتی که در شرح وظایف این کمیته برای نماینده دانشگاه پیش‌بینی شده، و همچنین ارزیاب MBIE است. شناخت مستقیم از شیوه سازمان‌دهی سامانه‌های دیجیتال ساختمانی در یک کشور همتا، توصیه‌هایی را که او در این مجامع ملی ارائه می‌دهد پربارتر می‌کند.

همکاری با دانشگاهی در سنگاپور، افزون بر این، راه دسترسی به جامعه‌ای پژوهشی را می‌گشاید که در مقیاس کل شهر کار می‌کند، و نیز به فضای سیاست‌گذاری‌ای که در آن برنامه‌ریزی، مقررات و دولت الکترونیک پیوندی تنگاتنگ دارند. برای دانشکده‌ای که پژوهش‌هایش شهرهای هوشمند، دوقلوی دیجیتال و سازگاری با تغییر اقلیم را در بر می‌گیرد، این دقیقاً همان بستر تطبیقی است که می‌توان مسائل نیوزیلند را در آن آزمود.

اهمیت راهبردی برای دانشکده

این بازدید بخشی از برنامه سنجیده همکاری‌های بین‌المللی در سال ۲۰۲۵ بود. پروفسور غفاریان حسینی در همان ماه در DFBI 2025 در TU Delft سخنرانی کلیدی ایراد کرد؛ همایشی که AUT یکی از ۴ نهاد برگزارکننده آن بود. او در اواخر همان سال همایش GDI 2025 را با هیئت مشورتی ارشدی متشکل از اعضایی از ۱۶ کشور بنیان نهاد. فعالیت‌های او در همایش‌های علمی اکنون ۳۳ کشور در ۶ قاره را در بر می‌گیرد که ۱۱ کشور از آن‌ها، از جمله سنگاپور، در منطقه آسیا و اقیانوسیه قرار دارند.

این گونه تعامل‌ها برای دانشگاه هدفی مشخص و سنجش‌پذیر دارد. پروفسور غفاریان حسینی از سال ۲۰۱۵ در فرایندهای ارزیابی رتبه‌بندی‌های QS و تایمز (Times Higher Education) مشارکت داشته و به‌خوبی می‌داند که اعتبار علمی چگونه در سطح بین‌المللی شکل می‌گیرد. در سال ۲۰۲۶ رشته معماری و محیط ساخته‌شده AUT برای نخستین بار در رتبه‌بندی موضوعی دانشگاه‌های جهان QS و در بازه رتبه‌های ۲۰۱ تا ۲۶۰ قرار گرفت. یک بازدید به‌تنهایی به معنای همکاری نیست و در اینجا نیز چنین ادعایی نمی‌شود؛ بلکه زمینه‌ای است که همکاری بر آن بنا می‌شود: ارتباط میان مدیران ارشد، شناخت متقابل از ساختار دو دانشگاه و زبان پژوهشی مشترک. پروفسور غفاریان حسینی هر سه را با SUTD فراهم کرد.

۵۷۷استناد به مقاله مروری جزیره گرمایی شهری که سنگاپور را نیز در بر می‌گیرد
۳۳کشور که پروفسور غفاریان حسینی در همایش‌های بین‌المللی آن‌ها حضور داشته است
۲۰۱ تا ۲۶۰بازه رتبه‌ای که رشته معماری و محیط ساخته‌شده AUT در سال ۲۰۲۶ در رتبه‌بندی موضوعی QS به آن راه یافت