دیدگاه اصلی
نیم قرن است که ارزیابی عملکرد ساختمان بر شاخصهای آسایش حرارتی مانند میانگین رأی پیشبینیشده (PMV) و درصد پیشبینیشده افراد ناراضی (PPD) تکیه دارد. این شاخصها زیبا و سادهاند: با وارد کردن دمای هوا، دمای تابشی، رطوبت، سرعت جریان هوا، پوشش و سطح فعالیت، پیشبینی میکنند که افراد تا چه اندازه احساس آسایش خواهند کرد. ساختمانها در سراسر جهان بر همین پایه طراحی میشوند و گواهی میگیرند. به باور پروفسور غفاریان حسینی، این سادگی زیبا یک خطای مفهومی را پنهان میکند. آسایش ویژگی هوا نیست؛ ادراکی است که مغز از همان سیگنالهایی میسازد که هیجان، توجه و رفتار را نیز شکل میدهند، و از این رو نمیتوان آن را تنها از روی شرایط فیزیکی بهطور کامل پیشبینی کرد.
۲ نفر در یک اتاق و در دمای یکسان ممکن است احساس کاملاً متفاوتی داشته باشند و یک نفر نیز ممکن است در روزهای مختلف احساس متفاوتی داشته باشد. شاخصها این تفاوت را نوفه به شمار میآورند؛ اما علوم اعصاب نشان میدهد که همین تفاوت، خود سیگنال اصلی است. پروفسور غفاریان حسینی نمیگوید که مدلهای مهندسی باید کنار گذاشته شوند، بلکه معتقد است این مدلها ناقصاند. آسایش حرارتی را باید پدیدهای شناختی و عاطفی دانست که نقشی محوری در بهزیستی و عملکرد دارد، نه محدودهای باریک روی نمودار سایکرومتریک؛ و طراحی را باید بر پایه تجربه واقعی افراد از فضا ارزیابی کرد، نه بر این اساس که آیا یک شاخص محاسبهشده در محدوده مجاز قرار میگیرد یا نه.
مستندات و منابع
این یادداشت بر پایه مقاله The brain response to indoor thermal comfort: From the thermal perception to the current indoor thermal comfort indices نوشته Azzazy, S., Ghaffarianhoseini, AH., GhaffarianHoseini, A., Naismith, N., and Omrany, H. است که در سال ۲۰۲۵ در مجله Architectural Science Review (Taylor & Francis)، 68(4)، صفحات 241 تا 262 منتشر شد. این مقاله مروری میان آسایش حرارتی داخلی (وضعیت فیزیکی) و آسایش حرارتی ادراکشده (تجربه فرد) تمایز میگذارد، بررسی میکند که ۶ ناحیه از مغز چگونه به تغییرات حرارتی واکنش نشان میدهند و محدودیتهای شاخصهای PMV و PPD را در بازتاب احساس واقعی ساکنان بهطور انتقادی تحلیل میکند. شواهد آن از مطالعات تصویربرداری عصبی و فیزیولوژیک به دست آمده است که واکنشهای بدن را مستقیماً اندازه میگیرند و به امتیازدهی افراد بر پایه مقیاسهای نظرسنجی متکی نیستند.
این گرایش به علوم اعصاب بر پیشینهای طولانی از پژوهش در زمینه کیفیت محیط داخلی استوار است. مقاله Sick building syndrome: Are we doing enough? (Architectural Science Review, 2018) با ۳۷۳ استناد، هزینههای ناشی از محیطهای داخلی نامطلوب برای سلامت و بهرهوری را بررسی کرد و بررسی عددی آسایش حرارتی و کیفیت هوای داخلی در یک سالن چندمنظوره (۲۰۲۱) آزمود که نسبت سایهاندازی و سطح شیشه چگونه بر شرایط تجربهشده از سوی ساکنان اثر میگذارد. مرور پژوهشهای پاسخ مغز، پرسش بعدی را پیش میکشد: افزون بر اینکه ساختمان چه شرایطی فراهم میکند، این شرایط چگونه از سوی افراد درون آن ادراک و تفسیر میشود.
این مقاله مروری چارچوبی برای ورود شواهد علوم اعصاب به ارزیابی آسایش پیشنهاد میکند تا مدلهای مهندسی کاملتر شوند، نه آنکه کنار گذاشته شوند. نویسنده اول مقاله، دکتر Sameh Azzazy، در سال ۲۰۲۳ رساله دکتری خود را درباره تأثیر محیط حرارتی داخلی بر وضعیت ذهنی کاربران در ساختمانهای آموزشی اوکلند با راهنمایی مشترک پروفسور غفاریان حسینی به پایان رساند. همین طرح دکتری به انتشار مقاله مروری انتقادی درباره تأثیر محیط ساختهشده بر فعالیت مغزی اندازهگیریشده کاربران (Architectural Science Review، ۲۰۲۱) با ۱۰۴ استناد تاکنون، و مطالعهای درباره اهمیت آسایش حرارتی داخلی در ادراک ساکنان ساختمانهای دانشگاهی اوکلند در Building Research & Information (۲۰۲۵) انجامید.
نورومعماری بهمثابه برنامه پژوهشی
این مقاله مروری، ادامه پژوهشهای نورومعماری است که پروفسور غفاریان حسینی از اواخر دهه ۲۰۱۰ میلادی همراه با پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی دنبال کرده است. این پژوهشها که با آزمایشگاه مهندسی معماری تأسیسشده به دست وی در AUT پیوند دارد، در سال ۲۰۱۹ از EEG و fMRI برای سنجش تأثیر ساختمانها بر کاربران بهره میگرفت. در همان سال، این دو پژوهشگر مقاله Neuro-architecture: How do buildings affect mental health? را در Architecture Now منتشر کردند و این پرسش را به میان جامعه حرفهای معماری بردند. پیش از آن نیز در سال ۲۰۱۸، مقالهای همایشی یک سامانه مدیریت ساختمان مبتنی بر EEG را برای بهبود دسترسپذیری محیط ساختهشده برای افراد دارای معلولیت بررسی کرده بود؛ نشانهای از همان آغاز بر جهتگیری کاربردی این برنامه پژوهشی.
این برنامه از آن پس شکل نهادی یافته است. در سال ۲۰۲۴، پروفسور غفاریان حسینی به همراه پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی، D. Clements-Croome از دانشگاه ردینگ و C. Walker سردبیری مهمان ویژهنامه Neuro-Architecture: Exploring the intersection of neuroscience and design for healthy buildings and urban neighbourhoods در مجله Intelligent Buildings International را بر عهده داشت. در سال ۲۰۲۵، AUT اعتبار تأسیس آزمایشگاه واقعیت مجازی نورومعماری را برای بهینهسازی طراحی حسی و ارتقای بهزیستی ساکنان تأمین کرد؛ آزمایشگاهی که مدیریت آن با اوست و با طرحی پژوهشی به ارزش ۱۰۰٬۰۰۰ دلار نیوزیلند (NZD) با عنوان «گنجاندن سلامت روان و هوش مصنوعی در کلاسهای درس نیوزیلند: رویکردی از منظر نورومعماری» پیوند دارد. در اواخر همان سال، GDI 2025، مجموعه همایشی که او بنیان نهاد، میزبان سخنرانی کلیدی آکادمی علوم اعصاب برای معماری و کارگاهی با عنوان «طراحی با نگاه به مغز: نورومعماری، هوش ترکیبی و اعتماد مسری» بود.
محیطهای یادگیری همواره یکی از محورهای رسالههای دکتری تحت راهنمایی او بوده است. رساله دکتر Megan Burfoot با موضوع فناوری هوشمند آکوستیک غیرفعال اتاق برای آسایش صوتی در کلاسهای درس نیوزیلند، که در سال ۲۰۲۲ با راهنمایی پروفسور غفاریان حسینی در مقام استاد راهنما به پایان رسید، به فهرست نهایی جایزه Future Thinker NZGBC راه یافت. همچنین یک رساله دکتری در دست انجام که از بورس دکتری رئیس دانشگاه بهره میبرد، روشی مبتنی بر یادگیری تقویتی و متمرکز بر کاربران برای کنترل سامانههای گرمایش، تهویه و تهویه مطبوع (HVAC) ساختمان توسعه میدهد. این طرحها در کنار هم هدفی واحد را دنبال میکنند: محیطهای داخلی که متناسب با کاربرانشان تنظیم شوند و بر پایه واکنشهای اندازهگیریشده همین کاربران ارزیابی شوند، نه بر پایه میانگینهای جمعیتی.
پیامدها برای طراحی، استانداردها و انرژی
پیامدهای عملی این موضوع قابل توجه است. ساختمانهایی که بیش از اندازه گرم یا سرد میشوند، انرژی را هدر میدهند و بهرهوری را کاهش میدهند و دمای تنظیم ثابت، ساکنانی را که کمترین آسایش را دارند نادیده میگیرد. طراحیای که ادراک افراد را جدی بگیرد، در هر دو زمینه نتیجه بهتری دارد: میتواند در جاهایی که افراد احساس رضایت دارند بازههای قابل قبول را گستردهتر کند و سرمایش و گرمایش را به جاهایی که رضایت وجود ندارد معطوف سازد. برای نهادهای استانداردگذار و نظامهای صدور گواهی، معنای این یافته آن است که معیارهای آسایشی که تنها بر PMV و PPD استوارند، باید با شواهدی از واکنش واقعی ساکنان تکمیل شوند، بهویژه در مدارس، بیمارستانها و محیطهای کار که عملکرد شناختی، هدف اصلی خود ساختمان است.
از منظر این رشته، اهمیت موضوع در دگرگونی معیار شواهد است. تصویربرداری عصبی و سنجشهای فیزیولوژیک به طراحان امکان میدهد فضاها را بهجای شاخصهای جایگزین، بر پایه واکنش انسان بیازمایند و واقعیت مجازی این آزمون را پیش از آغاز ساخت ممکن میکند. استدلال پروفسور غفاریان حسینی، به همراه آزمایشگاه و برنامه دکتریای که بر آن استوار است، دانشکده محیطهای آینده را در جایگاهی قرار میدهد که چنین شواهدی را برای Aotearoa نیوزیلند فراهم آورد و طراحانی تربیت کند که آسایش را نتیجهای راستیآزماییشدنی بدانند، نه عددی که صرفاً باید به آن رسید. در اقلیمی که رو به گرم شدن است و بودجه انرژی هر روز محدودتر میشود، این تحول هم به سود ساکنان است و هم به سود شبکه برق.
