زمینه و مناسبت
در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۸ آکادمی پژوهشهای کاربردی نیوزیلند چهارمین رویداد بینالمللی خود را در هتل GTower کوالالامپور برگزار کرد. چهار همایش بهطور همزمان در یک روز برگزار شد: همایش بینالمللی معماری، منظر و طراحی داخلی (ALI 2018)؛ طراحی شهری و برنامهریزی شهرها (UDCP 2018)؛ پایداری، ساختمانهای سبز، مهندسی محیط زیست و انرژیهای تجدیدپذیر (SGER 2018)؛ و مهندسی عمران، مدیریت ساخت و طراحی سازه (CCS 2018). این آخرین رویداد این مجموعه بود و اکنون که به گذشته مینگریم، پختهترین آنها نیز به شمار میرفت: چهار همایش تخصصی، سخنرانان کلیدی برجسته بینالمللی و مجموعهمقالاتی نمایهشده در Web of Science Core Collection.
ریاستی بر پایه گزینش و ساماندهی
ریاست این رویداد با پروفسور غفاریان حسینی بود و برنامه و نشستهای سخنرانی کلیدی آن نیز زیر نظر او برگزار شد. او که به همراه پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی و Farnaz Sheikh از بنیانگذاران آکادمی است، مسئولیت معیارهای علمی و مجموعهمقالات آن را نیز بر عهده داشت. در چهارمین دوره، وظیفه رئیس از پایهگذاری مجموعه به تعیین هویت و جهتگیری آن تغییر کرده بود و برنامه سخنرانیهای کلیدی روشنترین گواه این داوری است.
۴ مقاله کلیدی محور برنامه آن روز بود. Robert Powell، از نویسندگان برجسته در حوزه معماری آسیای جنوب شرقی، به منطقهگرایی انتقادی و هویت معماری در مالزی پرداخت. Karl Wagner پیامدهای احتمال وقوع یک سرمایش جهانی پیشبینیناپذیر را بر راهبردهای ساختمان سبز بررسی کرد. Gregers Reimann بر ضرورت بازگشت به پیوند با طبیعت تأکید کرد و Norhaslina Hassan و همکارانش فرایند تعیین خط مبنای کربن دانشگاه مالایا را ارائه کردند. بدین ترتیب، برنامه از هویت فرهنگی آغاز شد، به مخاطرات اقلیمی رسید و به حسابداری کربن در سطح دانشگاه انجامید. این گستردگی بازتاب باوری است که پروفسور غفاریان حسینی این مجموعه همایشها را بر پایه آن بنا نهاد: اینکه معماری، محیط زیست و مهندسی را باید در کنار هم و در یک جلسه به بحث گذاشت، زیرا مسائل پیش روی محیط ساختهشده در مرزهای رشتهای محدود نمیمانند. این رویداد همچنین پژوهش مستقل، تجربه حرفهای و عملکرد یک دانشگاه بزرگ را بر یک سکو گرد آورد؛ توازنی که بعدها به ویژگی شاخص مدیریت او در برگزاری همایشها تبدیل شد.
مدیریت در عمل
ریاست یک رویداد چندهمایشی یکروزه، مسئولیتهایی فراتر از معمول بر عهده رئیس آن میگذارد. مقالات ۴ محور باید با معیاری یکسان داوری شوند، بدون تداخل زمانبندی شوند و در یک مجموعهمقالات واحد گرد آیند، و برنامه سخنرانیهای کلیدی نیز باید همزمان با همه این محورها مرتبط باشد. رئیس همایش پاسخگوی انسجام کل رویداد است و نیز پاسخگوی تصمیمهایی درباره پذیرش یا رد مقالات؛ تصمیمهایی که تعیین میکنند آیا یک پایگاه نمایهسازی همچنان این مجموعه را نمایه خواهد کرد یا نه. دوره ژانویه ۲۰۱۸ نمایهشدن در Web of Science را، که نخستین بار در ژوئیه ۲۰۱۷ به دست آمده بود، حفظ کرد؛ و این روشنترین گواه آن است که با رشد مجموعه از ۱۸ مقاله به ۳۳ مقاله، این معیارها همچنان رعایت شدند.
موضوعات سخنرانیهای کلیدی با پژوهشهای خود پروفسور غفاریان حسینی نیز پیوند داشت. پرسش Karl Wagner درباره راهبردهای ساختمان سبز در شرایط اقلیمی پیشبینیناپذیر، در قلمرو مقاله مروری عملکرد انرژی پایدار ساختمانهای سبز قرار میگرفت که پروفسور غفاریان حسینی از نویسندگان آن است و ۶۵۹ بار به آن استناد شده است. مقالات مربوط به معماری سبز و بومی نیز با پژوهش What can we learn from Malay vernacular houses? که در Sustainable Cities and Society منتشر شده، همخوانی داشت. رئیسی که پژوهشهایش همه این پرسشها را در بر میگرفت، میتوانست برنامهای با همین گستردگی را ارزیابی کند و به رویداد هویتی علمی ببخشد، نه آنکه آن را به فهرستی از نشستها فروکاهد.
بستری برای پرورش استعدادهای دکتری
برنامه ژانویه ۲۰۱۸ جنبه دیگری از مدیریت علمی پروفسور غفاریان حسینی را نشان میدهد: بهرهگیری از این مجموعه همایشها برای عرضه پژوهشهای دکتری اوکلند به همتایان بینالمللی. سه مقاله از دانشجویان دکتری AUT که زیر نظر پروفسور غفاریان حسینی پژوهش میکردند در ALI 2018 ارائه شد. مطالعه مقدماتی Anthony Okakpu درباره بهکارگیری BIM در نوسازی ساختمانهای پیچیده در اوکلند، مسیری پژوهشی را گشود که به رساله دکتری او در سال ۲۰۱۹ انجامید، رسالهای که پروفسور غفاریان حسینی استاد راهنمای اول آن بود، و سپس به مقالاتی در مجلات علمی، از جمله مقالهای درباره فرایند بهینهسازی برای ترغیب بهکارگیری اثربخش BIM در نوسازی در Frontiers of Architectural Research. Tongrui Zhang نیز یک سامانه مدیریت ساختمان مبتنی بر الکتروانسفالوگرافی برای بهبود دسترسپذیری کاربران دارای معلولیت، و یک سامانه دانشبنیان برای نگهداری تأسیسات ساختمان پس از ساخت ارائه کرد؛ هر دو با رساله دکتری او در سال ۲۰۱۹ درباره یکپارچهسازی BIM با سامانههای مدیریت ساختمان مرتبط بودند.
برای دانشجوی دکتری، ارائه در یک همایش بینالمللی داوریشده و نمایهشده محک زودهنگامی برای سنجش ایده پیش از ارسال آن به مجله است. بهرهگیری از این مجموعه رویدادها به این شکل، NZAAR را با سابقه راهنمایی او، که اکنون به ۲۱ رساله دکتری دفاعشده رسیده است، و با گروههای پژوهشی AUT که این دانشجویان از آنها آمده بودند پیوند داد.
میراثی ماندگار در آثار منتشرشده
در این رویداد ۳۳ مقاله داوریشده در ۲۲۸ صفحه منتشر شد که موضوعاتی از رابطه معماری سبز و معماری بومی تا اثربخشی BIM در نوسازی ساختمانهای پیچیده اوکلند را در بر میگرفت. این مجموعهمقالات دارای ISSN چاپی 2463-5960 و ISSN برخط 2463-5979 است و در Web of Science Core Collection با عنوان Proceedings Papers of the 4th NZAAR International Event Series نمایه شده است. این مجموعه در چهار رویداد خود در مجموع ۱۱۸ مقاله از بیش از ۲۵۰ نویسنده را در ۷۴۹ صفحه منتشر کرد؛ سوابقی که اکنون بهطور کامل در آرشیو GDI Academy نگهداری میشود.
حفظ آثار مجموعهای که به پایان رسیده اهمیت دارد. مجلد کامل ژانویه ۲۰۱۸ و تکتک مقالات آن همچنان با دسترسی آزاد در اختیار است؛ از این رو آثاری که در کوالالامپور ارائه شد همچنان خوانده میشود و مورد استناد قرار میگیرد، و سوابق این مجموعه در کنار همایشهای GDI، که ادامهدهنده راه آن شدند، نگهداری میشود. این پیوستگی برای نویسندگان، که بسیاری از آنان در آغاز راه علمی خود بودند، ارزش آثارشان را پاس میدارد و برای پروفسور غفاریان حسینی و دیگر بنیانگذاران، پیوند میان NZAAR و GDI را آشکار و قابل بررسی نگه میدارد.
از کوالالامپور تا GDI و بازگشت
با برگزاری دوره ژانویه ۲۰۱۸، مجموعه NZAAR به پایان رسید، اما اندیشه بنیادین آن ادامه یافت. موضوعاتی که در کوالالامپور گرد آمده بودند، بعدها در قالب محورهای سبز، دیجیتال و هوشمند در مجموعه همایشهای GDI سامانی تازه یافتند؛ مجموعهای که پروفسور غفاریان حسینی در سال ۲۰۲۵ همراه با پروفسور امیرحسین غفاریان حسینی بنیان گذاشت. نخستین دوره این همایش در اوکلند بیش از ۲۰۰ مقاله کامل دریافت کرد و بیش از ۱۸۰ ارائه در ۱۰ محور موضوعی داشت و ۱۷ دبیر محور بینالمللی و هیئت مشورتی ارشدی با اعضایی از ۱۶ کشور، هدایت علمی آن را بر عهده داشتند. در دوره ۲۰۲۶ نیز افزون بر یک همایش علمی برخط، بخشی صنعتی در AUT برگزار شد.
این سلسله در سال ۲۰۲۷ به نقطه آغاز خود بازمیگردد؛ زمانی که قرار است سومین دوره GDI با همکاری CIOB Malaysia در کوالالامپور برگزار شود. شهری که پروفسور غفاریان حسینی ریاست آخرین رویداد NZAAR را در آن بر عهده داشت، میزبان مجموعهای خواهد بود که جانشین آن شده و اکنون به محوریت AUT و با پشتیبانی شرکای بینالمللی نشر برگزار میشود. مسیر گذار از یک مجموعه مستقل به یک همایش بینالمللی نهادمند بهگونهای کمنظیر مستقیم بوده است و رویداد ژانویه ۲۰۱۸ نقطه عطف این مسیر به شمار میآید: زمانی که این الگو نشان داد میتواند کیفیت و نمایهشدن را حفظ کند، و آخرین گام پیش از آنکه در مقیاسی بزرگتر از نو بنا شود.

